پیشنهاد ویژه:

25 % تخفیف ویژه شب یلدا برای مشاوره های ایمیلی

دوستانی که تا پایان روز دوشنبه 1 دی ماه مبلغ مشاوره رو پرداخت کنند و 10 سوالشون رو بفرستند، می تونند از 25% تخفیف ویژه استفاده کنند!

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد مشاوره به اینجا مراجعه کنید     


خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب 

[ چهارشنبه 19 آذر1393 ] [ 13:32 ] [ نگارا ] [ ]

 

 

 

امروز می خوام براتون درباره تقویت و حفظ شفافی و براقی مو بگم.

 

خشکی و سردی هوا در فصل زمستون، استفاده از دوش آب داغ، مالیدن شدید مو با حوله بعد از حموم، شونه و برس کشیدن روی موی خیس، خیلی خیلی نزدیک نگه داشتن سشوار، زیاد سشوار کشیدن یا زیاد اتو کردن مو اون هم روی درجه های داغ، رنگ، مش، دکلره و مواد شیمیایی قوی همه عواملی هستند که به موها صدمه می زنند. یکی اینکه ساقه مو رو نازک و شکننده می کنند و دیگه اینکه براقی مو رو از بین می برند و مو رو کدر می کنند.

 

فعلا می خوایم در مورد عادتهای صحیح در نگهداری از مو صحبت کنیم. پس یک بار دیگه برید بالا و عادتهای غلط رو با دقت بخونید!

 

مو یک بافت مرده است. یعنی جز پیاز یا ریشه مو، بقیه قسمتهای مو سلولهای مرده محسوب می شن. برای همین وقتی موهامون رو قیچی می کنیم، دردمون نمیاد! رویی ترین لایه مو کیوتیکل یا همون کوتیکول هست که به صورت پولک پولک یا فلس فلس کل سطح رویی مو رو پوشونده. راز براقی مو در اینه که کیوتیکل ها رو بخوابونیم یا ببندیم! یعنی مویی که کیوتیکل های سطحش صاف خوابیده باشه روی سطحش براق تر به نظر میاد از مویی که کیوتیکل هاش تیز تیز وایساده و زده بیرون (البته در حد میکروسکوپی).

 

 

یکی از مهمترین براق و شفاف کننده های مو آب سرده. البته منظورم این نیست که توی این سرما برین دوش آب سرد بگیرین که سینه پهلو کنین ها! منظورم اینه که اولا فقط تا حدی که لازمه آب دوش رو گرم کنید و ثانیا وقتی دوشتون تموم شد به اندازه چند دقیقه آب رو سرد کنید (بدنتون رو بکشین کنار) و موهاتون رو بگیرید زیر آب سرد (فرق سرتون رو نه) و بگذارین ساقه مو جمع و منقبض بشه و کیوتیکل ها صیقلی و صاف بخوابند کنار هم.

 

یه نکته مهم اینه که بعد از این حالت آرامش و ریلکسی که به موهامون دادیم، برنداریم با حوله بیفتیم به جون موهامون و تا می تونیم بچلونیم و بمالونیمشون! نه دیگه، موها رو به آرومی توی حوله فشار بدین. همین.

 

اونهایی که موهاشون چربه می تونن آخر حموم و بعد از انجام همه کارها یک لیوان آب سرد رو که توش 2 قاشق سرکه سفید ریخته اند روی سرشون بریزند. حالت اسیدی سرکه برای خنثی کردن شوینده ها و شامپوهای خیلی قلیایی و برای از بین بردن چربی موها مفیده.

 

یک نکته مهم دیگه انتخاب شامپوئه. سعی کنید شامپو با موهاتون مهربون باشه. شامپوهای خیلی قوی رو به جز شرایط خاص استفاده نکنید. خیلی از شامپوهای زیادی ارزون، تمام رطوبت و چربی های لازم موها رو از بین می برند. اگر موهاتون چرب نیست یا اگر موخوره و وز دارید، حتما آخر کار به موهاتون نرم کننده مرغوب بزنید. در ضمن اگر کف سرتون چربه ولی موها خشک یا وز، نرم کننده بزنید اما از 10 سانت پایین تر از کف سر. برای خودتون شامپوی جدا بخرید. اگر شامپوتون با پدرتون یکیه، حتما یک نگاه عاقل اندر سفیه به تفاوتهای موهای خودتون و پدرتون بندازین!

 

 

یکی دیگه از عادتهای غلط ما اینه که خیلی خشن و خرت خرت برس رو می کشیم به موهامون و فکر می کنیم هر چی خرت خرت بلند تری بکنه، یعنی داره مراقبت بهتری از موهامون می شه!!! لطفا آروم و با محبت موها رو شونه یا برس بکشید. اگر گره خورده با حرکات آروم و کوتاه از سمت نوک مو تا کف سر رو به پایین بکشید.

 

وقتی موها رو سشوار می کشیم هم چند تا نکته رو باید رعایت کنیم. اولا در سشوار های معمولی و خودمونی، هر چی کمتر می تونیم مواد به موهامون بزنیم. ثانیا، سشوار رو خیلی نزدیک نگیریم یا روی یک نقطه ثابت نگه نداریم. سشوار رو باید تقریبا مثل بادبزن هی روی موها تکون داد. در ضمن سشوار رو از جهت سمت پوست سرتون به جهت پایین نگه دارید، نه برعکس. این کار کمک می کنه کیوتیکل ها یا همون پولک پولک ها روی سطح مو بخوابند و موها براق و شاداب بشه. در ضمن سعی کنید حرارت رو زیاد بالا نبرید و اگر سشوارتون دکمه خنک کننده یا خاموش کننده حرارت داره، آخر کار 5 دقیقه باد خنک به موهاتون بزنید که موها براق تر بشه. من خودم تصمیم گرفته ام خیلی روی این قضیه در خودم تغییرات ایجاد کنم و می خوام تا لازم نیست موهام رو براشینگ نکنم.

 

راستی! نکته کنکوری! اولا که سالم ترین راه خشک شدن مو، طبیعی و بدون سشواره، اما اگر مثل من طاقت سرما رو ندارین، اقلا یک ساعت بعد از حموم موهاتون رو توی حوله نگه دارین بعد سشوار بکشین که رطوبت تا حد ممکن گرفته شده باشه و زمان و حرارت کمتری لازم باشه. در ضمن بهتره موی داغ رو شونه و برس نزنید. یعنی بعد از خشک کردن موها پاشین برین یه ربع دیگه بیاین موها رو برس نهایی بکشین یا حتی دوباره سشوار رو برای براشینگ روشن کنید.

 

 

آخرین نکته که خیلی هم مهمه، تغذیه موئه. ببینید، این روزها به خاطر تبلیغ های زیادی که می شه همه فکر می کنند باید موها رو با شامپو و لوسیون و سرم و تونیک و غیره تغذیه کنند. این تا حدی درسته و تا حدی نادرست.

 

چیزهایی که می خوایم برای ساقه مو بیفته مثل از بین بردن وز و خشکی و شکنندگی مو و یا ریختن مو بر اثر شکستن ساقه ها، شوره، مو خوره، کنترل چربی سر و.... رو باید همین طور که همه فکر می کنند با محصولاتی مثل شامپو و سرم و ماسک و... به دست آورد.

 

اما چیزهایی که می خوایم برای ریشه مو اتفاق بیقته مثل جلوگیری از ریزش از ریشه، پرپشت کردن و تقویت موها و چیزهایی از این دست رو باید از درون و با تغذیه سالم و استفاده از مکملهای غذایی یا همون ویتامین ها و املاح به دست آورد.

 

بارها گفته ام، بازهم می گم، اگر موهاتون از ریشه می ریزه، توصیه اول پزشک ها خوردن قرص آهنه.

مصرف ویتامین A، فولیک اسید و خانواده بزرگ و مهم ویتامین های B خیلی خیلی به سلامت موها کمک می کنه. قرص زینک (روی) در حفظ سلامت پوست و مو خیلی موثره.

برای اینکه صد تا قرص نخورید، یه مولتی ویتامین خوب و مرغوب بخرید که همه اینها رو یک جا داره و هر روز بخورید. اگر مشکل یا بیماری خاصی ندارید، خوردن مولتی ویتامین بدون نسخه پزشک هیچ ضرری برای شما نداره و همه جای دنیا مولتی ویتامین ها رو بدون تجویز پزشک می فروشند. به تجربه من مولتی ویتامین های مولتی دیلی Multi Daily و مولتی کامپلیت Multi Complete از مارک نیچرمید و مولتی ویتامین ول ومن Wellwoman، سه تا از بهترین تامین کننده های نیازهای شما هستند که می تونید بر اساس قیمت بینشون انتخاب کنید. اگر باردار هستید یا احتمال بارداری تون هست، با مشورت پزشک از مولتی ویتامین های پرینِیتال Prenatal استفاده کنید.

 

مصرف پروتئین (گوشت، مرغ، ماهی، تخم مرغ، لبنیات) خیلی خیلی برای سلامت مو مهمه.  لطفا به تغذیه تون توجه کنید. بدنتون به پروتئین نیاز داره. مو کلا از پروتئین ساخته شده. مواد غذایی دیگه که در سلامتی مو موثر هستند:

اسفناج، کلم بروکلی، قارچ، جگر، موز، عدس، لوبیا، لوبیا سبز، آب گوجه فرنگی و غلات سبوس دار مثل برنج و گندم

 

تجربه نگارا:

 در انتخاب نان توجه کنید که هر چی تیره تر و خشن تر باشه با اینکه خیلی خوش خوراک نیست، سالم تره. نان های سبوس دار مثلا تست سبوس مارک سه نان، نان روگن، انواع نان جو و گندم کامل برای سلامتی مو و همین طور حفظ سلامت دستگاه گوارش و کنترل اشتها موثر هستند. در ضمن علاوه بر برنج معمولی، سعی کنید برنج قهوه ای رو هم برای حفظ سلامت در برنامه غذایی تون بگنجونید. البته بگم، برنج قهوه ای رو نمی شه مثل برنج معمولی با خورش و غیره خورد. باید جدا درست کنید و مقدار کمی مثل یه جور دور چین کنار غذاهای گوشتی و غیره بگذارید. توجه کنید که برنج قهوه ای تقریبا یک و نیم برابر بیشتر از برنج سفید آب و زمان برای پختن لازم داره و اصولا کمی شفته می شه!

 


برچسب‌ها: مراقبت از مو, موی براق, موی شفاف, تغذیه و مو, ویتامین ها و مو
[ چهارشنبه 19 آذر1393 ] [ 13:16 ] [ نگارا ] [ ]

 

Chi.Napooshim

 


 

خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب

[ دوشنبه 17 آذر1393 ] [ 2:8 ] [ نگارا ] [ ]

 

سلام به همه دوستان

ممنونم که در عرض سه روز اخیر من رو در جریان پیشنهاد ها و انتقادهاتون گذاشتید. مطالب رو برای مرور خودتون باز گذاشته ام اما این پست به زودی جمع می شه.

 

اگر بخوام نظرات شما دوستان رو یک جمع بندی کلی بکنم، این حوزه ها وجود داشت:

 

1. نظراتی درباره توسعه و گسترش یا بهینه سازی خدمات وبلاگ که چشم، سعی می کنم تا جایی که می تونم در آینده براتون برنامه خوبی داشته باشم.

 

2. درخواست مشخص شدن زمان خاصی برای گذاشتن پست جدید و یا باز بودن بخش نظرات در ساعت و روز معین. در این زمینه من توضیح و دلیل فعلی خودم رو می گم، اما حتما روی عملی کردن پیشنهاد شما هم فکر خواهم کرد.

 

بارها توضیح داده ام تعداد خوانندگان الان اون قدری زیاد شده، که در عرض 3-4 ساعت بعد از گذاشتن پست جدید، حدود 100 تا سوال جمع می شه. من الان مدتیه اول بخش سوالها رو می بندم، این 100 تا سوال رو جواب می دم، بعد اگر بازهم وقت داشتم چند ساعت دیگه هم بازش می کنم، بعد دوباره 40-50 تا دیگه جمع می شه، می بندم، پاسخ می دم و دیگه می رم برای آمادگی نوشتن پست بعد. این مساله برای من نظم و آرامش به همراه آورده.

قبل از این چند ماه، سیستم چه جوری بود؟ یادتونه اونهایی که بودند؟

بخش نظرات همیشه باز بود، تعداد سوالات همین جور بالا و بالاتر می رفت و همیشه در حال دویدن پشت سر سوالهای شما بودم. اقلا یک هفته طول می کشید تا من سوال شما رو برسم لابه لای انبوه سوالها ببینم و پیش می اومد که موقعی نوبتتون می شد که مراسم مورد نظرتون دیگه گذشته بود.

در خودم همیشه حس بی کفایتی و عقب ماندن از جریان سوالها و کلافگی و زده شدن وجود داشت. واقعا نزدیک بودم به اینکه انگیزه کارم رو از دست بدم. در ضمن با توجه به تعداد بالای بازدید کننده الان اگر بخش پرسشها کاملا باز بمونه شک نکنید که در عرض 24 ساعت پرسشها می رن بالای 1000 تا و این برای منِ متاهلِ شاغل که روزی 20-30 تا پرسش رو در بهترین حالت می تونم پاسخ بدم، یعنی بسته شدن ابدی وبلاگ چون هر چه بدوم به تعداد سوالها نمی رسم، چه برسه به نوشتن مطلب جدید.

 

من با سیستم بستن سوالات و بی خبر و رندوم باز کردنشون چند تا هدف رو دنبال می کنم.

اول: پاداش دادن به اونهایی که زیاد و زود به زود سر می زنند و بالاخره بخش نظرات رو باز می بینند.

دوم: کنترل تعداد پرسشها و ایجاد نظم برای کار خودم.

سوم: وادار کردن و عادت دادن  آدمهایی که تنبلی می کنند و اهل مطالعه نیستند، به مطالعه مطالب قبلی در طول مدتی که نمی تونند پرسشهاشون رو بپرسند.

 

 

3. نامرتبط بودن بخش پرسشها و نظرات به مطالب و پست ها. ببینید دوستان؛  این وبلاگ اصولا به این شکل از روز اول طراحی و راه اندازی شد: من مطلب می نویسم حالا یا با یه موضوع کلی و یا در جواب پرسشهای دوستان. ذیل اون مطلب خواننده ها سوالهاشون رو درباره زیبایی می پرسند و من در فاصله بین نوشتن مطالب اونها رو پاسخ می دم. از ابتدا هم قرار نبود پرسشها مربوط به مطالب باشند. بخش پرسشها یک بخش آزاد پرسش و پاسخه که به جای اینکه یکجا نوشته بشه و حجمش فجیعا بره بالا، تقسیم می شه و چند صد تا چند صدتا میاد زیر مطالب قرار می گیره.

 

حالا لطفا به گزاره A و B توجه کنید:

 

A. من یک عالمه وقت می ذارم و مطالب رایگان می نویسم و پرسشهای خیلی شخصی شما رو پاسخ می دم.

B. توی دل من ارزش خواننده ای که وقت می ذاره و تمام اون مطالب رو می خونه، با خواننده ای که اومده فقط جواب یک پرسش گذری رو بگیره، یکی نیست. همین طور ارزش خواننده ای که هر روز میاد صفحه رو ریفرش می کنه و دنبال مطلب و پرسش و پاسخ جدیده، با اونی که دو هفته یکبار میاد دنبال جواب یک سوال، متفاوته.

بنابر گزاره های A و B  من مطالب و پرسشها رو طبق موضوع دسته بندی نمی کنم که شخص تازه وارد یا یکبار وارد شده، شخصی در خواندن و مطالعه تنبلی می کنه یا وقت نداره یا به هر دلیلی حوصله مطالعه نداره، سریع بخواد به همه جوابهاش برسه.

 

تصور کنید اینجا یک رمان یا داستان دنباله دار هفتگی منتشر شده در یک مجله است که چند روز یک بار ادامه داستان منتشر می شه. خواننده ای برای من ارزش بیشتری داره که بره آرشیو و فهرست رو باز کنه و چند هفته وقت بذاره و همه رو بخونه و یک سال و نیم همراه من زندگی کنه، بعد برسه به مطالب جدید و به روز. در یک داستان دنباله دار، تازه وارد ها نمی تونند از وسط داستان وارد شن. درسته؟

اگر مطلب مجله ای و دائره المعارفی بخواید، سایت خیلی زیاده. اگر چی نپوشیمی هستید، باید از ابتدای داستان با ما همراه شین. اینجا یک دائره المعارف زیبایی نیست که مطالب جامع و یکجا جمع بشن و بشه بهشون رجوع گذری کرد. چی نپوشیم یک تجربه مشترکه، یک نوع زندگیه که ما داریم در کنار هم می کنیم. چی نپوشیم موجودیه که سوارش می شیم و با هم از مراحل رشد و شناخت گذر می کنیم. با هم یاد می گیریم. با هم حرکت می کنیم به سمت چیزهای زیبا.

 

این بوده فلسفه من از روش مرتب سازی سوالها و پستها و به هم مربوط نبودنشون.

 

 

4. در نظر گرفتن سهمیه مساوی در افراد مختلف برای پرسیدن سوال. خوب، اولا که فعلا و با امکانات فعلی بلاگفا اصلا نمیشه این کار رو کرد، اما اگر هم می شد، من بازهم باید به گزاره های A و B اشاره کنم. قرار هم نیست اونی که روزی چند بار میاد و بالاخره بخش سوالات رو باز می بینه، عین اونی که هفته ای یکبار میاد، سهمیه داشته باشه. آقاجان اینجا اصلا خوندن زورکیه. این وبلاگ مال کسانیه که اهل مطالعه هستند. خوب؟ من بمیرم، بمونم باید یه کمی سرانه مطالعه مملکتم رو ببرم بالا در ازای این همه کار! دیگه بقیه اش واضحه که چرا این طوره.

 

 

عزیزان این توضیحات رو رُک و پوست کننده دادم که بدونید توی دل من چی می گذره، نه اینکه این رویکرد من ابدیه یا خیلی درسته و غیر قابل تغییر. من به پیشنهادات شما حتما فکر خواهم کرد و سعی می کنم بهترین تجربه رو برای شما رقم بزنم. شما هم به حرفهای من فکر کنید لطفا.

 

اگر با عطف به مواردی که گفتم نظر و پیشنهاد و انتقادی در این زمینه مونده، لطفا در بخش پرسش و پاسخ همین پست برام بنویسید و اگر نه که من به زودی این پست رو جمع خواهم کرد و می ریم روی روال معمول کارمون.

ازتون ممنونم و دوستتون دارم.

 

پی نوشت : خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب

[ جمعه 14 آذر1393 ] [ 0:26 ] [ نگارا ] [ ]

 

شاید باید این رو چند هفته زودتر می نوشتم، خوب فرصت نشد و احتیاج داشتم یک بار وقت کنم و افکارم رو در این زمینه مرتب کنم. در هر حال عزاداری شخصی که امیدوارم برای هیچ کدوم از دوستان عزیزم پیش نیاد و از عزاداری های مذهبی هم هنوز یک مقدار مونده و امیدوارم این مطالب به دردتون بخوره.

 

در یک کلام که بخوام بگم، Dress Code  یا عرف پوشش مورد قبول در مجالس عزا اصولا رسمی، بدون جلب توجه و بدون آراستگی بیش از حده. حالا توضیح می دم یعنی چی.

 

اولا، رسمی، یعنی مثلا شلوار جین و کفش ورزشی برای مجالس عزا قابل قبول نیست. تیپ لباسمون توی این مجالس باید به سمت تیپ زنانه بره. اما... نکته دوم رو چرا گفتم؟ چرا بدون جلب توجه؟ این یعنی اینکه با اینکه رسمی می پوشیم، پاشنه 12 سانتی نپوشیم و گرمب گرمب وسط مجلس راه بریم و توجه رو به خودمون جلب کنیم.

 

بدون آراستگی بیش از حد رو فکر می کنم همه می دونین چی می گم. ببینید اصولا دو نوع عرف در مجالس عزا وجود داره، مردم کلا این دو دسته اند و در این زمینه آشتی پذیر هم نیستند. یه گروهی اصولا آرایش و آراستگی رو در مجلس عزا بسیار بد و زشت می دونند و رسمشون هم اینه که حتی ابروها رو تا چهلم بر ندارند و مردها ریش بذارند و غیره. یه گروهی هم آرایش ملایم و آراستگی عمومی و پیرایش ابرو و صورت رو عیب نمی دونند. اما... چیزی که مهمه اینه که هیچ کدوم از این دو گروه، آرایش غلیظ، لاک پر رنگ، رژ پر رنگ، موی شینیون شده طبقه طبقه و... رو محترمانه نمی دونن.

 

ببینید من شخصا یه فلسفه ای دارم. براتون توضیح می دم ببینید شما با من موافق هستین یا نه. من می گم، آرایش و آراستگی معقول و خیلی ملایم در مجلس عزا اشکالی نداره، به این دلیل: اگر شما خدای نکرده دور از جونتون صاحب عزا باشید، اونقدررررر این فقدان براتون ناگوار خواهد بود که به آرایش و لباس فکر که نمی کنید هیچی، دور از جونتون آب و غذا هم برای مدتی از یادتون می ره. درسته؟ پس این از صاحبان اصلی عزا. اما اگر نسبتتون اونقدر دوره، که اولویت ذهنی تون میاد روی آراستگی و لباس، بنابراین واقعیت اینه که شما خیلی عزادار و داغدار نیستید و بیشتر برای ادای احترام به خانواده داغدار اونجا می رین. خانواده ای که عزیزش رو از دست داده. بنابراین مرتب باشید، اما حتما و حتما خودتون رو جای اونها بگذارید. اگر زبونم لال عزیز شما از دست رفته بود، آیا اگر دختر خاله تون با سایه چشم آبی می اومد توی مجلس، جدا از همه رسوم، دلتون نمی شکست؟؟؟

 

پس لطفا جوری بپوشید و جوری آرایش کنید که ساده در عین حال مرتب باشه. نمی گم زشت و شلخته باشید، خیر. اما ملایم آرایش کنید. این مطلب در مورد مجالس عزاداری مذهبی هم هست. فکر کنید فامیل یا دوست نزدیکتون صاحب عزا است. مرتب و آراسته اما بدون جلب توجه حضور پیدا کنید.

 

خوب دوستان، اول درباره مجالس عزایی بگم که مختلط یا در محلهای عمومیه و خلاصه باید توش با حجاب حضور پیدا کرد. در این مجالس اگر چادری هستید که چادر تر و تمیز و نویی سرتون کنید. مگر اینکه قرار باشه در بهشت زهرا حضور پیدا کنید که در این صورت، چادری سر کنید که اگر خاکی و گلی شد، دلتون نسوزه. برای دوستان دیگه، یک مانتوی مشکی ساده و نسبتا رسمی با قد مناسب و نه خیلی کوتاه (مثلا تا زانو) با یک روسری یا شال که می تونه خطوط رنگی، مثلا طلایی یا نقره ای محو داشته باشه، شلوار راسته نه خیلی تنگ و نه خیلی گشاد با یک کفش خانمانه با پاشنه یا لژ مناسب 3-5 سانتی یک گزینه خوبه. رول دئودورانت و عطر ملایم و خنکی بزنید که باعث سردرد دیگران نشه.

 

در مجالس عزایی که می شه با لباس حضور پیدا کرد، هم بلوز و شلوار گزینه خوبیه، هم دامن و هم پیراهن. خوب البته همه مشکی. یکی از گزینه هایی که من خیلی مناسب می دونم، لباسهای گیپور یا دانتله که زیرش هم آستر داره. این لباسها هم شیک و کلاسیک هستند و هم اینکه یه تیکه و یه تیغ مشکی نیستند. مثلا یک پیراهن دانتل ساده تا زانو با جواب شلواری و کفش ساده مشکی به نظرم ترکیب قشنگیه. طبیعتا بلوز و شلوار آهاردار راسته یا کمی دمپا هم کاملا مناسبه.

 

 

 

 

 

گفتم جوراب شلواری، یادم افتاد بگم یه چیز مهم در مجالس عزاداری اینه که بر*هن*گی بسیار بده و نامناسبه. یعنی یقه زیادی باز نپوشید. دامن های کوتاه رو حتما با جوراب شلوار مشکی بپوشید. آستین ها رو سه ربع یا بلند بگیرید. کلا پوست زیاد بیرون نندازید!

  

 

 

 

 

موها رو می تونید باز یا جمع کنید، اما تو رو خدا شینیون چند طبقه نکنید، زشته. براشینگ مرتب کنید یا دم اسبی های مرتب و مناسب. یک نکته جالب رو هم بگم. یه رسم شیکی هست که خانمهایی که موهای خیلی روشن دارند در مجالس عزا موهاشون رو با یه روسری یا شال توری می پوشونند. برای همین توی فیلم های خارجی زیاد می بینید که زنهای عزادار یا کلاه سرشونه یا شال و روسری. اگر موهاتون خیلی بلوند و بوره، می تونید برای احترام هر چه بیشتر به صاحب عزا موهاتون رو اینطوری با یه شال خیلی نازک حریر یا تور بپوشونید.

 

 

 

چند تا نکته رفتاری هم با اجازه بگم:

 

شاید شما دوست یا دخترخاله تون رو بعد از چند ماه در این مجلس دیده باشید، اما به خدا زشته حرف زدن با صدای بلند، پچ پچ مداوم، هرو کر و صدای بلند خنده، ابراز خوشحالی و سر و صدا، بلند حرف زدن، و به هر شکل بی توجهی و شلوغ کردن. وقتی یک انسان زندگی اش رو از دست می ده، آیا شایسته نیم ساعت سکوت شما نیست؟

 

یک نکته هم برای صاحب عزا که ایشالا هیج وقت هیچ کدوم از ما نباشیم: شاید گاهی در مجلس عزا افرادی رو ببینید که زیاد آرایش کرده اند، بد لباس پوشیده اند و متاسفانه متوجه غم و درد شما نیستند. کارشون خیلی خیلی خیلی زشته، اما شما ببخشید و بگذرید. وقتی دلتون پر از درده، آدمهای نادان اشتباهات زیادی مرتکب می شن که ممکنه عذابتون بده، بگذرید. ببخشید. فراموش کنید. بگذارید به حساب نادانی و خامی اون فرد.

 

 نکته آخر اینکه، آرزو می کنم غم و درد و از دست دادن عزیزان از همه شما دوستان دور باشه، اما همیشه سعی کنید خودتون رو یک لحظه جای صاحب عزا بگذارید و اون جوری که دلتون نمی شکست مردم در عزای عزیزان شما شرکت کنند حضور پیدا کنید. مجلس عزا سالن مد نیست. یه جاییه که یه طفلکی پدرش، برادرش، مادر، همسرش و.... رو از دست داده. جمع می شیم چون یه نفر خیلی خیلی گناه داره. مهربون و دلسوز حضور پیدا کنیم. 

 

 


برچسب‌ها: لباس مجلس عزا, لباس عزاداری, لباس مجلس ختم
[ یکشنبه 9 آذر1393 ] [ 16:57 ] [ نگارا ] [ ]

 

مدتیه یک مسیر خوب و طولانی و حوصله سر نبر پیدا کرده ام که در طول اون پیاده روی می کنم. موزیک هم توی گوشم نمی ذارم بنابراین در طولش بیشتر فکر می کنم و محیط رو گوش می دم. فکرم هم نود درصدش اینه که: این رو باید برای خواننده هام بنویسم. بنویسم پیاده روی شون اینش اونجوری باشه، اونش اینجوری باشه. نکنه فلان کار رو بکنن و خودشون رو چلاق کنند و... و...

 

وقتی از پیاده روی بر می گردم، خسته تر از اونم که بنویسم، بنابراین امروز تصمیم گرفتم به جای پیاده روی، وقتم رو بذارم و نکاتی که به ذهنم میاد در پیاده روی باید رعایت بشه رو بهتون تذکر بدم.

 

دیده اید که؟ من تقریبا در صدر جدول فعالیت های پیشنهادی ام برای همه پیاده رویه. دلایلش هم دلایل خوبیه. یکی اینکه خودم ازش خیلی خوب برای لاغری، حفظ وزن خوب، فعال و بیدار کردن بدن و بهبود سلامت کلی بدنم نتیجه گرفته ام (هم پیاده روی واقعی و هم تردمیل)، جزو ارزونترین و در دسترس ترین ورزشها است، با اندکی تغییرات در روتین معمول زندگی هم میشه مقداری پیاده روی چاشنی برنامه کرد، ورزش هوازی و کالری سوزونیه، بازم بگم؟

 

یک سری دلایل شخصی برای دوستان:

 

 

برای اون دسته از خانمهای خانه داری که احساس می کنند خیلی توی خونه حبس شده اند و دنیاشون کوچیک شده، برای اون دسته از دختران جوانی که احساس بیکاری و افسردگی می کنند و توی خونه هستند، پیاده روی راهیه که یه کمی افقتون رو بزرگ می کنه، کمی هوا می خورید، مدتی وقت رو در تنهایی با خود و افکارتون می گذرونید، کمی مردم دیگه رو می بینید و از توی مسائل و روزمرگی ها و یکنواختی ها میاین بیرون.

 

اون دسته از دوستانی که شاغل هستند و صبح اونقدر زود می رن و عصر اونقدر دیر میان که دیگه هوا تاریکه و خیلی هنر کنند به بچه ها برسند و غذایی آماده کنند و استراحت کنند، از روی خستگی و کمبود وقت غذاهای سریع پرکالری می خورند، جواب مشکلات عاطفی و تنهایی ها و... شون رو با خوردن شیرینی می دهند، یک عمره که می خوان باشگاه ثبت نام کنند اما کو وقت و پول و جون و نا و انرژی اش؟! این دوستان تنها دوای دردشون اینه که در مسیر رفت یا برگشت از محل کارشون کمی پیاده روی کنند. البته اون هم قانون و قواعدی داره و باید یه چیزهایی رو فدا کرد تا بهش رسید. یعنی شما با کفش پاشنه سه سانتی و کیف سنگین روی یک دوش و کیسه حاوی ظرف ناهار روی دوش دیگه پیاده روی کنید، رسما دارید ستون فقراتتون رو با چماق می زنید! بدون برنامه ریزی حسابی، اصلا نخواستم!

 

خوب، برگردیم به برنامه ریزی و آمادگی برای پیاده روی.

 

نه، بذار یه کمی دیگه در فواید پیاده روی روده درازی کنم. آیا شما دوستان از 5 عدد پله یا یه کوچه شیبدار که می رید بالا اول به نفس نفس و بعد به حال مرگ می افتید؟! اگر این طوره، خیلی وضع سلامتتون در خطره چون قلب شما نمی تونه استرس روحی یا جسمی رو مدیریت کنه و بلد نیست و ورزیده نیست که در موقعیت فشار و خطر و نگرانی درست و با سرعت و قدرت مناسب بتپه.

 

نتیجه چی می شه؟ هر چی سن بالاتره بره، فشار خون شما بالاتر می ره چون قلب باید زور بزنه خون غلیظ و ناسالم رو تا ته ته مویرگهای دست و پا برسونه، خوب هم که بلد نیست زور بزنه، حالا اضافه کنید یه استرس روحی یا جسمی پیش بیاد، به نظر شما قلب چیکار می کنه؟ بله، دور از جونتون همون کاری رو می کنه که نباید بکنه. آیا می دونستید بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی اولین و مهمترین قاتل زنان در جهان بیماری قلبی و عروقیه؟! حالا هی بشینین جلوی تلویزیون و مانیتور و هی فیش فیش روغن جامد بریزین تو غذاتون!!! هی بگین الهی بمیرم دختر چی چی خانوم سر 35 سالگی طفلک سکته کرد.

 

گوش بدین ببینین چی می گم. پیاده روی همون طور که گفتم از ورزشهای هوازیه و باعث می شه ضربان قلبتون بره بالا. وقتی ضربان قلبتون به صورت آرام آرام و برنامه ریزی شده بالا می ره و به تدریج پایین میاد، و روزهای متمادی این کار تکرار می شه، قلب شما کم کم یاد می گیره که چه طور بدون اینکه جونش در بره (!!) سریع و شدید بتپه. این موضوع هم به سلامت و طول عمر شما کمک می کنه، هم فشار خونتون رو تنظیم می کنه و هم از منظر چی نپوشیمی به چربی سوزی و کالری سوزی در بدن کمک می کنه و هم اینکه باعث میشه قلب بهتر به دورترین نقاط بدن مثل پوست، خون بیشتری برسونه.

 

خون برای سلولها یعنی تغذیه و سلامتی. هر چی می خورید، همه ویتامینها و املاح بیشتر به سلولهای پوست می رسند و سلولهای تغذیه شده و سرحال، بهتر خودشون رو ترمیم می کنند. جوشها، لکها و آسیب ها زودتر ترمیم می شه و پوست پاک و شفاف و براق می شه. همه اینها در ازای روزی نیم ساعت تا یک ساعت پیاده روی (صحیح و اصولی)!

 

خوب، مشتری شدید؟! (بچه های حاضر در استدیو یک صدا: بعععععععـــــــــللللـــــه!!!!)

 

حالا بریم سر برنامه ریزی و آماده سازی اصولی برای پیاده روی.

 

 

شما یا تردمیل دارید، یا ندارید و هیچ هم لازم نیست بخرید. من تجربه مفصل هر دو رو دارم و بر اساس نوع زندگی تون، شما باید برنامه ریزی کنید که پیاده روی بیرون براتون بهتره یا روی تردمیل. اگر خانه دار یا غیر شاغل هستید، توصیه من به دلایلی که بالا گفتم پیاده روی بیرون از منزله. اگر بچه دارید، آیا روزی نیم ساعت بعد از اومدن همسرتون نمیشه بچه رو بسپرین دستش؟ یا صبح نیم ساعت زودتر بیدار شید و تا همسرتون نرفته پیاده روی تون رو بکنین؟ اگر واقعا هیچ راهی وجود نداره، تردمیل بگیرید چون قدم زدن دست در دست یک بچه دو ساله یا با کالسکه متاسفانه اون پیاده روی که منظور منه نیست. گرچه اون هم از هیچی بهتره. اما لطفا از کمک همسرتون در بچه داری استفاده کنید و برای سلامت و لاغری خودتون وقت بگذارید.

 

اگر شاغل هستید و وقتتون کمه باید از همون مسیر رفت یا برگشت استفاده کنید البته با رعایت شرایطی که می گم.

 

در هر حال، اگر می خواین از تردمیل استفاده کنید، بهترین روش اینه که تردمیل رو بکشید جلوی تلویزیون و برنامه یا فیلم مورد علاقه تون رو  در طولش ببینید. مثلا اگر از 7 تا 8 شب سریال مورد علاقه تون رو هر شب می بینید، خوب تردمیل رو بگذارید جلوی تی وی و به جای ولو شدن و خوردن در طول سریال، از اول تا آخر پیاده روی کنید.

 

اگر می خواین توی خیابون راه برید، اول مسیرتون رو طراحی کنید. یک مسیر ساده و کوتاه به درد نمی خوره. سعی کنید یک مسیر طولانی انتخاب کنید. مسیرتون از توی پاساژ و مرکز خرید رد نشه، چون اون ورزش به درد هیچکس نمی خوره. سعی کنید مسیری که انتخاب می کنید شمالی جنوبی نباشه که اونقدر بهتون فشار بیاد که نرید. مسیرهای شرقی غربی (البته در تهران که رو به شمال شیب داره) بهتر هستند و می تونید طولانی تر توش پیاده روی کنید. مسیرتون سربالایی فجیع یا قسمتهای سنگلاخ نداشته باشه که همه اش نیاز به حفظ تعادل باشه. این برای پیاده روی مقدماتی مناسب نیست. برای پیشرفته تر ها خوبه.

 

بچه بغلتون نباشه، بچه توی کالسکه هل ندین، سبد خرید هل ندین، چند کیلو میوه حمل نکنید، کیف و کلاسور نباشه دستتون... همه اینها بیشتر از منفعت، ضرر دارند چون حسابی به کمرتون فشار میارند.

 

برای پیاده روی یا باید اصلا کیف دستتون نباشه، یا یه کیف سبک یک طرفه مدل پستچی، یا کوله پشتی که همه چیزتون رو بگذارید توش و وزن رو قشنگ تقسیم کنه در پششتون و کمرتون رو له نکنه. بنابراین مثلا اگر در مسیر کار پیاده روی می کنید، باید قر و فر رو کنار بگذارید و لوازمتون رو در کوله پشتی حمل کنید.

 

کفش! کفش! به جان خودم اگر با کفش زنانه و عروسکی و پاشنه دار و.... پیاده روی کنید مدیونید! آقا حلالتون نمی کنم این مطالبی که میاین اینجا می خونین. چون می رین می زنین کمرتون رو داغون می کنید بعد هاج و واج می مونین که ما که کمر درد تو خانواده مون ارثی نیست... چرا کمر من درد می کنه؟ حالا که کمرم درد می کنه پس ورزش نمی کنم. حالا که ورزش نمی کنم فشار خون و قند و چربی می گیرم، خیلی زود هم جان به جان آفرین تسلیم می کنم! اون هم مدیون به نگارا!!! حالا سر پل صراط چه جوری جواب نگارا رو بدم؟!

 

خلاصه گفته باشم. بازهم می گم. پیاده روی با غیر از کفش ورزشی بالشتک دار مساوی اینه که یه گونی 10 کیلویی برنج رو بندازید روی کولتون و یک ساعت پیاده روی کنید. من خودم امتحانش کرده ام. بعد از چند روز پیاده روی با کفش مناسب، وقتی یک روز کفش غلط پاتونه، تازه حس می کنید که وااااای گرپ گرپ در هر قدم انگار با چکش به کمر و دنبالچه و زانوتون می کوبن. به به چشمم روشن!!! می خوام صد سال پیاده روی نکنید این مدلی!!!

 

خوب فکر کنم دستتون اومد که شوخی تو کارم نیست در زمینه کفش. اگر محل کارتون باید حتما کفش رسمی بپوشید، یکی از چیزهایی که داخل کوله قشنگتون قرار می دین، کفش رسمی شیک پاشنه تق تقی محل کارتونه. می تونید هم اون کفش رو توی کشوی میزتون نگه دارید. دیگه نگم خلاصه.

 

برای پیاده روی روی تردمیل، لباس ورزشی یا راحت می پوشید. حتما لباس زیر قسمت بالاتنه رو از نوع ورزشی یا خیلی سفت انتخاب می کنید. حتما حتما کفش ورزشی بالشتک دار و جوراب نخی می پوشید و تشریف می برید بالا روی تردمیل جلوی تی وی. یک بطری آب نیمه خنک دم دستتون. ریموت های تلویزیون و غیره هم دم دستتون در ارتفاع بالا. یعنی یا اونها رو با یک کیف از دسته تردمیل آویزون می کنید یا تردمیل رو نزدیک لبه کتابخونه یا بوفه قرار می دید چون موقع پیاده روی روی تردمیل اگر خم شین یا پشت سر رو نگاه کنید، سرتون گیچ می ره و پرت می شید. حتی اگر لازمه تلفن رو هم میارین آویزون می کنید از دسته تردمیل. پشت و جلوی موها جمع. بچه های خیلی کوچیک رو در پارک یا روروئک یا کالسکه رو به روتون قرار می دین که یه وقت خدای نکرده به خودشون آسیبی نزنن چون شما یکهو از تردمیل بپرید پایین سرتون گیج می ره و می خورید زمین.

 

برای پیاده روی بیرون از خونه هر لباسی می پوشید در مورد لباس زیر مثل پاراگراف بالا عمل کنید. شلوار ورزشی یا جین یا اصولا هر شلواری. جوراب نخی. کفش ورزشی بالشتک دار. روی کفش دنبال کلمات air یا running shoes باشید. کوله به دوش. هیچی دستمون نیست. اگر مایلیم موزیک توی گوشمون. اگر نیاز به کیف نداریم، موبایل و پول و کلید در جیبمون. یک بطری آب ترجیحا در دست یا توی کیف.

 

خوب شروع می کنیم. زمان پیاده روی رو به سه قسمت تقسیم می کنیم جوری که قسمت دوم دو برابر قسمت اول و سوم باشه. مثلا 10 دقیقه قسمت اول، 20 دقیقه قسمت دوم و 10 دقیقه قسمت سوم. در قسمت اول چند دقیقه آرام آرام راه می ریم، مثل وقتی قدم می زنیم. به تدریج و هر 30 ثانیه یکبار کمی قدمهامون رو تند می کنیم. مثلا اگر روی تردمیل هستیم از سرعت 1.5 شروع می کنیم و کم کم سرعت رو به 4 یا 5 برای مرحله دوم می رسونیم. دقت کنید، شما اصلا قرار نیست بدوید. دویدن قانونهای خودش رو داره که اگر رعایت نکنید فقط آسیبه که به خودتون می زنید.

 

بنابراین در بخش دوم که سرعتمون بالا است، فقط با نهایت سرعتی که می تونیم راه می ریم. سریع، نه جوری که به حال غش و ضعف بیفیتم. فقط در حدی که اگر با کسی حرف بزنیم، به نفس نفس بیفتیم. همین جا یادآوری کنم بهتره تنها برای پیاده روی برین چون بودن یه شخص دیگه شما رو از تمرکز روی بدنتون و عکس العملهاش به کارهاتون باز می داره. تلفن رو هم برای مواقع ضروری یا صدمه و تصادف و بقیه زبونم لالی ها می بریم، قرار نیست به کسی زنگ بزنیم صحبت کنیم. زنگ مردم رو هم جواب نمی دیم اگر واجب نبود. پس قسمت دوم رو در بالاترین سرعتی که می تونیم جوری که اگر حرف بزنیم بریده بریده می شه، راه می ریم. قسمت سوم بر عکس قسمت اول یواش یواش و نه یکهویی سرعتمون رو کند و کند تر می کنیم تا بالاخره به حد قدم زدن برسیم. 

 

موقع حرکت سعی کنید در درجه اول دنبالچه و باسنتون رو بکشید تو (به سمت جلوی بدن). به خصوص اونهایی که گودی کمر دارند، سعی کنید با تمرکز دنبالچه و باسنتون رو بکشید داخل به سمت شکم و اینطوری راه برید که ستون فقرات آسیب نخوره. چند وقت یکبار دوباره حواستون رو بیارید به این منطقه و چکش کنید. سر بالا و چانه موازی زمین باشه و سر افتاده نباشه. دستها به ملایمت در جهت مخالف پاها عقب و جلو برن. دستتون رو مشت یا باز نکنید، حالت کاسه ای نگه دارید، انگار یه پیاله یا توپ کوچولو توی دستتونه.

 

نکته مهم در حرکت پاها: ببینید اگر پاهاتون رو شلپ و شولوپ بکوبید زمین یا پرت کنید و ول بدید توی هوا، زانو و کمرتون صدمه می خوره. حرکت پاها باید کنترل شده و عضلانی باشه. سعی کنید محل اصلی خروج حرکات پا، زیر شکمتون باشه. اگر ورزشهای کششی یا تعادلی کار کرده باشید می دونید من چی می گم. اگر نه، باید هی راه برید تا دستون بیاد. مرکز بدن رو قسمت زیر ناف به پایین در شکم در نظر بگیرید و پاهاتون رو با انقباض عضلات اون نقطه جابه جا کنید. نه عضلات بالای زانو و ران. موقع پریدن از جوب و حرکات اینچنینی، با تمرکز روی ماهیچه های ران، ران رو منقبض کنید و اجازه ندین ضربه فرود روی زانو یا کمرتون حس بشه.

 

موقع پیاده روی آسیب پذیر ترین نقاط شما زانو و کمر هستند. به وسیله انقباض، تمرکز و تقویت عضلات زیر شکم، باسن و اطراف دنبالچه و ران، و پوشیدن کفشهایی که بالشتک هوا دارند، از وارد شدن ضربه به این نقاط جلوگیری کنید. موقع فرود آمدن قدم جدید اول پاشنه روی زمین قرار بگیرد، کف پا روی زمین  از غقب به جلو بچرخه و بعد آخرین قسمت که از زمین دور می شه توپی هایی هستند که در محل رویش انگشتان پا در کف پا قرار گرفته اند. منظورم اینه که انگشتان پا در حرکت شما نقشی ندارند و هل داده نمی شن. توپی های کف پا آخرین نقطه هل دهنده زمین هستند.

 

خیلی چیز شد که بهش فکر کنید، درسته؟ اولش که دارید ده دقیقه آروم قدم می زنید روی این چیزها تمرکز کنید. بدنتون رو آموزش بدین. برای همینه که من موقع پیاده روی موزیک توی گوشم نمی ذارم. می خوام سطح آگاهی ام نسبت به بدنم بالا باشه. شما هم اول حسابی بدنتون رو زیر ذره بین بگذارید و بعد اگر خواستید موزیک رو اضافه کنید.

 

 

تبصره: آیا لازمه بازهم بگم که قدم زدن در پاساژ و پاساژ گردی و قدم زنان برگشتن از دانشگاه با دوستامون و با خانم همسایه رفتن دم سبزی فروشی، پیاده روی محسوب نمی شن و خودتون رو گول نزنید که من چرا پیاده روی می کنم اما لاغر نمی شم؟!


برچسب‌ها: اصول پیاده روی, تردمیل, کفش مناسب برای پیاده روی, کمر درد
[ شنبه 1 آذر1393 ] [ 17:3 ] [ نگارا ] [ ]

  >>> بیست و چند ساله ها

 

 

بین همه گروههای سنی، پوست شما الان در بهترین وضعیت قرار داره. پوستتون قابلیت ارتجاعی بالا داره، شفاف و براقه و افتادگی نداره. نگذارید طراوت و شادابی امروز پوستتون، باعث بشه که با مراقبت نکردن از پوستتون، در سالهای بعد دچار مشکل بشید. هر گلی می خواین به سرتون بزنین، الان باید این کار رو بکنین!

 

یکی از بزرگترین مشکلات در این دهه زندگی جوش زدنه. جوش زدن دلایل مختلفی می تونه داشته باشه. ممکنه پوستتون چرب باشه، یا ممکنه از شدت مبارزه با چربی، پوستتون رو خشک کرده باشید! پس حد تعادل رو نگه دارید. کرمهای حاوی سالیسیلیک اسید برای مبارزه با جوش خیلی موثرند.

 

در دهه 20 زندگی، حتما اقلا یک بار به متخصص پوست مراجعه کنید. شما الان کرم ضد چروک یا درمانهایی مثل میکرودرم ابریژن و غیره نیاز ندارید. تمرکزتون رو بگذارید روی مراقبت های پایه ای از پوستتون. 

 

زیادی به پوستتون آب نزنید. در مورد پاک کردن آرایش این پست رو بخونید. به جای شستن مداوم صورت، زیاد آب بنوشید! سیگار نکشید! سیگار کشیدن در این سنین اثر بدش رو روی پوستتون ده سال بعد نشون خواهد داد.

 

هر مارک و مدل مرطوب کننده ای می تونه برای شما مناسب باشه. دنبال مارکهای خاص نباشید. بهترین مرطوب کننده برای شما اونیه که خودش SPF 15 یا 20 داشته باشه. حواستون باشه ضد آفتاب یا مرطوب کننده تون هم UVA رو پوشش بده هم UVB. 

 

شبها موقع خواب هم یک مرطوب کننده سبک بزنید. اگر مرطوب کننده تون رتینوئید حاوی ویتامین A باشه (رتینول، رتین آ) خیلی مفیده. این مرطوب کننده ها چروکهای سطحی رو از بین می برند، ساخت کلاژن رو تحریک می کنند و جوش رو هم درمان می کنند. اگر هنگام درمان با خشکی یا قرمزی مواجه شدید مقدار مصرف رو کم کنید و یک شب در میان استفاده کنید. اگر مشکل حادی ندارید، به کرم دور چشم هم نیاز خاصی ندارید. اگر خواستید دور چشم بزنید، دورچشم های سبک که فقط مرطوب کننده اند، مناسب ترین هستند.

 

 

 

>>> سی و چند ساله ها

 

 

در این سن کم کم خطوط و چین های ظریفی توی صورت به چشمتون میاد. در بعضی از قسمتهای صورتتون ممکنه لک های کمرنگ قهوه ای یا قرمز ببینید. پوست صورت نازکتر و شکننده تر شده و به اندازه قبل کلاژن نداره. چون چرخه جایگزینی سلولهای کهنه با نو کند تر شده، پوستتون کدر تر به نظر میاد. این مشکل با لایه برداری به وسیله کرمهای AHA یا اسکراب یا شوینده های حاوی AHA حل می شه.

 

علاوه بر ضدآفتاب UVA, UVB مرطوب کننده شما بهتره حاوی آنتی اکسیدانهایی مثل عصاره چای سبز، انار یا ویتامین ث باشه.

 

در این سن دیگه باید حتما استفاده از کرم دور چشم رو شروع کنید. اگر دور چشمتون هاله سیاهرنگی وجود داره، سراغ کرمهای حاوی هیدروکینون و ویتامین ث برین. اگر دور چشمتون پف داره، کرمهای حاوی کاقئین برای شما مناسب هستند. اگر پلکتون افتادگی داره، روی کرم دور چشمتون دنبال کلمه Lift باشید.

 

استفاده از  رتینوئید یا رتینول در این سن دیگه واجب می شه. دنبال سرم یا کرمهای نرم و مرطوب کننده حاوی رتینول بگردید. روی کرم یا سرم دنبال کلمه anti-aging بگردید.

 

ورزش کنید. ورزشهای هوازی مثل پیاده روی تند، رقص، اروبیک و ورزشهای دویدنی ضربان قلب شما رو بالا می بره و به خون رسانی به سطح پوست کمک می کنه. این باعث می شه پوستتون بهتر بتونه خودش رو ترمیم کنه و شفاف تر بشه.

 

 

 

 >>> چهل و چند ساله ها

 

 

در این دهه اثر سالهایی که ضد آفتاب نمی زدید یا سیگار می کشیدید کم کم روی صورتتون نمایان می شه. بعضی جاهای پوستتون لک و پیس یا کک و مک دیده می شه و پوستتون مقدار زیادی از کلاژنش رو از دست داده. به خاطر شروع دوره پیش یائسگی گاهی پوستتون جوش می زنه یا قرمز می شه. بخشهایی از پوستتون افتاده یا شل شده.

 

در این سن بهتره شوینده و شیر پاک کن کرمی استفاده کنید و انواع صابونی و ژلی رو کنار بگذارید.

 

علاوه بر مرطوب کننده و ضدآفتاب اقلا دو جور کرم حاوی آنتی اکسیدان مثل چای سبز، انار، انگور، سویا یا ویتامین ث استفاده کنید. دنبال کرمهای حاوی کلاژن و پپتید باشید. برای خشکی پوست صورت از مرطوب کننده های چرب حاوی وازلین یا کره استفاده کنید.

 

از پزشک بخواهید که در صورت صلاحدید براتون رتینوئید دوز بالا تجویز کنه. این کرم ها به کمرنگ کردن لک ها و لایه برداری و تولید کلاژن کمک می کنند. اگر پوستتون خیلی حساسه، می تونید این پماد رو یک یا دو شب در میون استفاده کنید.

 

 اگر پوستتون تیره و کدر شده، کرم ویتامین ث و روشن کننده های حاوی هیدروکینون رو به برنامه تون اضافه کنید. از اسکراب هفتگی غافل نشید. آب فراوان بنوشید و ورزش کنید.

 

 

 

>>> پنجاه سال به بالا

 

 

نبینم از از رسیدگی به پوستتون غافل بشین! درسته که بخش اعظم صدماتی که به پوستتون ممکن بود بخوره، خورده، اما بازهم می تونید کاری کنید پوستتون در حد امکان شاداب تر به نظر بیاد. در این سن دیدن چروکهای جدی روی پوست طبیعیه. ممکنه خط اخم یا خنده هم روی صورتتون افتاده باشه. در این سن با تزریق بوتاکس می تونید چروکها و خطهای عمیق صورت رو بپوشونید. در ضمن در این دوره لیزر می تونه در کمرنگ کردن لک و پیس ها و تولید کلاژن موثر باشه.

 

پوست شما بر اثر یائسگی ممکنه خیلی حساس، خشک و قرمز شده باشه. اصلا به پوستتون صابون و شوینده نزنید. آرایش رو با شیر پاک کن کرمی پاک کنید.

 

برای پوستتون دنبال مارکهای گرون و خاص باشید. سرم ها روی پوست شما بهتر از کرم ها جذب می شن. مرطوب کننده قوی و ضدآفتاب روزانه یادتون نره.

 

 در این سن می تونید به جراحی های زیبایی مثل برداشتن پف پلک یا بالاکشیدن (لیفتینگ) پوست صورت جدی فکر کنید. اما یادتون باشه باید حتما حتما زیاد تحقیق کنید، از پزشک مورد نظر نمونه کار زیادی ببینید و اصلا و ابدا جای ارزون نرید. در جراحی های زیبایی قیمت ارزان بیشتر اوقات با کیفیت پایین تناسب ویژه ای داره.

بزرگترین ماموریت شما در این سن مرطوب و چرب نگه داشتن پوستتونه.

 


برچسب‌ها: مراقبت های پوستی, رسیدگی به پوست, دهه بیست, دهه سی, دهه چهل
[ شنبه 24 آبان1393 ] [ 16:13 ] [ نگارا ] [ ]

 

 

اول توجهتون رو جلب می کنم به اگر درست لباس بپوشیم... قسمت اول

 

اگر درست لباس بپوشیم و به جا آرایش کنیم، واقعا چهره و انداممون از این رو به اون رو می شه. اگر یک سری از قوانین رو بدونیم، اگر همیشه حوصله به خرج بدیم و هر روز چند دقیقه وقت صرف این کنیم که فکر کنیم فردا صبح چی بپوشیم؟

 

ما عادت داریم فقط وقتی عروسی دعوتیم از یک ماه قبل هی می گیم چی بپوشم؟ چی بپوشم؟ موهام رو چیکار کنم؟ شروع می کنیم از دوستان و مادر و خواهر و نگارا سوال کردن که چی بپوشم؟ عروسی برادرمه! ولیمه نوه خاله بابامه! گلاب به روتون خ..ه سوران دایی کوچیکه دوستمه!!!!

 

خوبه ها! نمی گم بده! امممما چرا ما فکر می کنیم فقط باید وقتی مهمونی و عروسی می ریم خوشگل و مرتب باشیم؟ یعنی مثلا روز قبل از عروسی که می ریم کمک برای تدارکات خونه نوه خاله عمومون، با ابروهای دراومده و ریش و سبیل مفصل می ریم، بعد روز جشن عین یک عروسک چینی ؟! یعنی فکر می کنیم مردم یادشون می ره ما اصلمون چه شکلیه؟!

 

می دونم الان خیلی ها میان می گن وقت نداریم، انگیزه نداریم. این رو خونده اید؟  یعنی سرتون شلوغ تر از مادر بچه های سه قلوئه؟!

 

امروز می خوام چند تا نکته کلی بگم که با رعایت هر روزه اش، می شه که همیشه به نظر مرتب بیایم. تابلو نباشیم، اما آراسته و مرتب به نظر بیایم.

 

 

 

* لباسهامون رو باید نه زیادی تنگ بگیریم، نه زیادی گشاد. خیلی وقتها اونهایی که اضافه وزن دارند فکر می کنن پوشیدن بلوزهای گل و گشاد نمی ذاره چاقی شون معلوم شه. این خیلی اشتباهه. وقتی خودتون سایزتون بزرگه، بعد یه لباس 3 سایز بزرگتر هم می پوشید، خیلی خیلی بزرگتر از اون چیزی که هستید به نظر میاید. همین طور لاغر ها و خوش هیکل ها، اگر فکر می کنید چون لاغر هستید باید جذب ترین لباس دنیا رو بپوشید، اشتباه می کنید. لباسی که اونقدر به شما بچسبه که پشت و پهلوتون تیکه تیکه بشه یا فرو رفتگی بند لباس زیرتون رو نشون بده، شما رو چاق نشون می ده. اونهایی که اضافه وزن دارند این مطلب و این مطلب رو بخونند.

 

 

* دیدین گاهی آدم یه کسانی رو می بینیه توی یه مجلسی که همه دارند در گوشی به هم می گن این مایو پوشیده یا لباس؟! این چرا اینجوری هیکلش رو ریخته بیرون؟! بهترین اندام رو هم که داشته باشیم، برای اینکه شیک به نظر بیایم و... به نظر نیایم، باید در مورد بازی و ل*خ*ت*ی لباسمون عاقلانه رفتار کنیم. در هر لباس توجه کنید که فقط یک نقطه از بدن می تونه نمایش داده بشه. اگر لباس دکلته است، دامنش رو خیلی کوتاه نگیریم! اگر لباس خیلی کوتاهه، یقه اش رو جمع و جور تر بگیریم. همزمان هم کل پاها و رونهامون پیدا نباشه هم یقه و سینه و شانه و...

 

 

* این رو قبلا هم گفته ام، بازهم می گم. اگر کفش پاشنه بلند می پوشید اولا باید راه رفتن با اون رو بلد باشید، ثانیا باید پهنای پاشنه با اضافه وزن احتمالی شما متناسب باشه. خیلی... به خدا خیلی بده وقتی یه خانمی روی پاشنه اش لق لق می خوره. اگر می خواین مضحکه این و اون نشین، اولا که حتما تمرین کنید که با پاشنه بلند نرمال راه برین، ثانیا اگر اضافه وزن دارین پاشنه های پهن تر یا لژ انتخاب کنید، نه پاشنه های تیز و نازک سوزنی. در بخش پرسش و پاسخ این مطلب، دو فایل ویدیویی برای آموزش راه رفتن با پاشنه بلند گذاشته ام. 

 

 

* اگر اهل ست کردن روزانه لباس نیستید، صبحها خوابتون میاد و حوصله ندارید لباس ست کنید، هزار تا لباس دارید اما آخرش بازهم همون لباسهای همیشگی رو می پوشید، یک روز جمعه وقت بذارید و برای خودتون چند تا ست لباس درست کنید و همه رو با هم به یک چوب لباسی آویزون کنید. وقتی آماده باشه، پوشیدنش راحته. به جای اینکه هی فکر کنیم، صاف از روی چوب لباسی بر می داریم و همه رو با هم می پوشیم.

 

 

* استفاده از زیورآلات و جواهرات زیاد و همزمان اصلا شیک نیست. مثلا اگر گوشواره خیلی بزرگی می اندازیم، دیگه گردنبند نمی اندازیم. اگر انگشتر قلمبه و خاصی دستمونه، دیگه دستبند دستمون نمی کنیم. یعنی انگشت و مچ ما تقریبا یک عضو، و گوش و گردنمون تقریبا یک عضو هستند. وقتی یکیش رو شلوغ می کنیم، شیک تر اونه که اون یکی رو خالی بگذاریم. یعنی چی؟ عصر این منظره گذشته: گوشواره آویزونی، گردنبند و آویز طلا، یک دست ساعت و پشت ساعت دستبند نازک و حلقه، اون یکی دست دستبند یا النگوی پهن و چند تا انگشتر. خوب؟ اون دوره دیگه گذشته. (البته می دونم بین بعضی اقوام مثل بلوچ ها استفاده از زیورآلات خیلی زیاد و همزمان لازمه. بنابراین، بر اساس عرف منطقه و خانواده خودتون عمل کنید.)

 

 

 * نباید، نباااااااید کثیف ترین و داغون ترین لباسهامون مال توی خونه و پیش عزیزترینهامون باشه. این گناهیه که من خودم هم مرتکب می شم. برای خودم هم می گم. ببینید من راستش نمی دونم این سایتهایی که می گن لباسهای مهمونی تون رو توی خونه بپوشید، چقدر به راحتی و استراحت معتقدند. من خودم به جز هر از گاهی، نمی تونم لباسهای مهمونی ام رو توی خونه بپوشم. اصلا راحت نیستم. اما، به وفور فروشگاههایی پیدا می شه که لباسهای نرمولی و تریکو و تو خونه ای خوشرنگ و خوش مدل خیلی ناز و خوشگل می فروشند. بنابراین چند دست لباس خوشگل تو خونه ای راحت ولی خوشگل تهیه می کنیم. لباس های شندره پندره رو دور می ریزیم! (نمی ذاریم تو خونه بمونه که روزی روزگاری تبدیلش کنیم به دستمال!!! اون روز هیچ وقت نمیاد، هزار تا دستمال هم دارید!) و سعی می کنیم همیشه توی خونه لباس مرتب و «تمیز» و لباس زیر تمیز و تازه بپوشیم. همین جا به هم قول بدیم که جلوی عزیزترینهامون تر و تمیز (و البته راحت) باشیم؟

 

 

(ادامه دارد...)


برچسب‌ها: انتخاب لباس, نکات آراستگی, توصیه های زیبایی
[ یکشنبه 18 آبان1393 ] [ 17:55 ] [ نگارا ] [ ]

  

 

اگر یادتون باشه، قبلا با هم درباره اینکه چه کفشهایی باید در کمدمون داشته باشیم، صحبت کرده ایم. علاوه بر اون یک بار هم درباره بوت های مناسب نوجوانان و ست کردنشون با هم صحبت کرده ایم. حالا بریم سراغ انتخاب بوت مناسب با توجه به فرم هیکلمون و فرم پاهامون. درضمن اگر تازه وارد هستید، لطفا قبل از هر چیز به فهرست مطالب مراجعه کنید. (شفاف سازی: این پست جزو گروه لباسهایی که باید داشته باشیم نیست. این مطلب راهنمای خرید بوت و چکمه در صورت نیاز است.)

 

   

>>> بوت های مچی (نیم بوت):

  

 

 

 

 خوبی این بوتها اینه که به اکثر فرمهای هیکل ها میان و خیلی راحت هم با دامن پوشیده می شن هم با شلوار. بهترین حالت اینه که پاچه شلوارمون کمی گشاد باشه و بکشیمش روی این مدل بوت، اما با شلوار تنگ و چسبون هم خوب می شه.

اونهایی که قدشون کوتاهه یا پاهاشون زیادی لاغره، در خرید این نوع بوت باید احتیاط کنند و انواع ظریفش رو بگیرند که به مچ پاشون لق نزنه و مثل کفشهای پینوکیو نشه! اگر قدتون کوتاهه حتما بوت رو پاشنه دار یا لژدار بگیرید و شلوار همرنگش بپوشید که پاهاتون رو کشیده کنه.

 

 

  

>>> بوتهای ساق کوتاه:

 

 

 

 

این بوتها به درد هیکلهای موزی شکل یا پاهای لاغر می خوره. اگر پاهاتون چاقه، همین الان بوت ساق کوتاهتون رو بندازین دور. مهمترین خصلت این بوت اینه که ساق پای لاغر رو حجیم و خوش فرم می کنه. چه قد بلند و لاغر باشید چه قد کوتاه و لاغر، این بوت براتون عالیه. حتی برای توت فرنگی ها هم این نوع بوت مناسبه.

 

 

 

 >>> بوتهای ساق بلند:

 

 

 

 

 

بوتهایی که ساقشون تا زیر زانوئه، با اینکه به همه هیکل ها میاد، بهترین گزینه برای گلابی ها، ساعت شنی ها و خلاصه اونهاییه که رونها و باسن پهن یا چاقی دارند. اگر چاق هستید این بوت رو همرنگ شلوار چسبون زیرش بگیرید. اما اگر لاغر هستید و بازهم دوست دارید این بوت رو بپوشید، شلوارتون رو رنگی و متفاوت با بوت بگیرید. این بوت با انواع دامن و پیراهن هم ترکیب شیکی به وجود میاره و کلا داشتنش ضروریه.

 

 

 

>>> چند تا نکته دیگه:

 

 

 

 حتما موقع خرید به این دقت کنید که ساقتون خوب توی ساق بوت جا می شه یا نه. یعنی هم پاتون توی ساق در حال انفجار نباید باشه و هم کلی دورش خالی نباشه که دوتا پاتون توی یه ساق جا بشه. یه کمی (خیلی کم) گشاد اشکالی نداره.

 

بوت تخت به پاهای بلند و کشیده بیشتر میاد.

 

پاشنه های باریک و تیز و بلند به آدمهای لاغر و ظریف میاد. هیچی بدتر از یه خانم با اضافه وزن زیاد نیست که روی پاشنه باریک بوتش لق می زنه. بوتهای لژدار با لژهای پهن برای خانمهای سنگین وزن تر مناسب تر هستند.

 

اگر پاهاتون کوتاه یا چاقه، بوتهای ساده تر با سطح صاف و بدون تزیین و جینگیل پینگیل بپوشید.

 

اگر ساق پاتون لاغره بوتهایی که روشون چروک و جمع شدگی دارند یا بوتهای رنگ روشن براتون مناسب تره.

 

اگر ساق پاهاتون چاقه، بوتی انتخاب کنید که مچش پهن باشه. این کمک می کنه تپلی ساق پا کمتر خودش رو نشون بده.

 


برچسب‌ها: انتخاب بوت, انتخاب چکمه
[ چهارشنبه 14 آبان1393 ] [ 1:11 ] [ نگارا ] [ ]

دوستان چی نپوشیم، لطفا با موارد نقض کپی رایت و حقوق نگارشی این سایت برخورد کنید.

مطالب این وبلاگ ترجمه شده یا گردآوری شده نیست. من تک تک مطالب این وبلاگ رو خودم با نثر و قلم خودم می نویسم. به همین دلیل حقوق نگارشی کلیه مطالب این وبلاگ کاملا متعلق به من و هر گونه بازنشر الکترونیکی یا بر روی کاغذ، غیر قانونی و ممنوع و قابل پی گرد قانونی است.

من در حال حاضر فقط در اینستا گرام و در پیج Chi.Napooshim  فعالیت دارم (شروع فعالیت از 8 دسامبر 2014) و از شما در خواست دارم هر جای دیگه مطالب من را دیدید که بازنشر غیر قانونی شده، با گذاشتن کامنت و قرار دادن آدرس صحیح وبلاگ و گزارش نقض کپی رایت به مسئولان سایت، از (حق) کپی رایت من دفاع کنید.

کپی برداری از مطالب و عکسهای این وبلاگ غیر قانونی و خلاف شرع است.

ممنونم

[ جمعه 9 آبان1393 ] [ 21:50 ] [ نگارا ] [ ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

درباره وبلاگ

خوش اومدید.


چی نپوشیم؟

چی رو با چی بپوشیم؟

چی رو با چی نپوشیم؟


من راهنماییتون می کنم.



>>> از کجا شروع کنیم؟

ستون سمت راست «جدید ترین مطالب» رو به شما نشون می ده.

بعد از خوندن مطالب ستون سمت راست این صفحه، لطفا از منوی سمت چپ برای خواندن مطالب قبلی استفاده کنید.

«فهرست مطالب» یا «دسته بندی موضوعی» می تونه به شما کمک کنه که بیش از 110 مطلب که در این وبلاگ موجوده رو مطالعه کنید.


حتما بعد از خوندن هر مطلب به «بخش پرسش و پاسخ» زیر اون مطلب برین. بخش پرسش و پاسخ مجموعه بسیار مفصلی از سوال و جوابه. خوندن این 15 هزار و اندی پرسش و پاسخ رو شدیدا توصیه می کنم. هم سرگرم کننده است و هم خیلی از سوالهاتون اونجا جواب داده شده.


>>> بعد از اینکه همه مطالب و پرسشها و پاسخها رو مطالعه کردید، سوال هاتون رو می تونید در «بخش پرسش و پاسخ آخرین مطلب» برای من ثبت کنید.

قبل از پرسیدن سوال، از دکمه جستجو در بخش پایینی همین ستون استفاده کنید.

موقع ثبت سوال حتما تیک ثبت نظر خصوصی رو بردارید. من به سوالاتی که به شکل خصوصی طرح بشن پاسخ نمی دم. سوال و جواب برای استفاده همه است.

تعداد پرسش ها و نظرات بسیار زیاده. من هر سوال رو تا یک هفته بعد پاسخ می دم. لطفا بعد از طرح سوالتون صبور باشید. برای پیدا کردن جوابتون باید به بخش نظرات آخرین مطلب مراجعه کنید.

طرح پرسش جدید هر از گاهی به دلیل حجم بالای پرسشها غیر فعال می شه. اگر با این شرایط مواجه شدید، چند ساعت بعد، یا روز بعد مراجعه کنید.

چی نپوشیم در اینستاگرام Chi.Napooshim

زیبا باشید!
سرویس ویژه چی نپوشیم؟
تبلیغات در چی نپوشیم؟
جستجو در مطالب
آمار