سلام دوستان

يك عذرخواهي بدهكارم چون چند روزي شديدا درگير آماده سازي براي يك سفر كاري بودم كه امروز آغازش كرده ام. يك عذرخواهي هم براي چند روز آينده كه فرصت كمي براي سر زدن به اينجا دارم. اميدوارم بتونم هرجه زودتر ٧٠ سوال باقيمونده از پست قبل رو پاسخ بدم. 

پيشاپيش براي صبوري تون تشكر مي كنم. 


 بعدا نوشت جمعه ٣ بهمن

سلام مجدد دوستان خوب

من هستم، خوبم، دلم براتون تنگ شده، به يادتونم و هنوز در سفر كاري هستم. بسيار خسته از جلسات پياپي و دوره هاي آموزشي...

شما هم من رو فراموش نكنيد تا برگردم!

 

 

[ جمعه 26 دی1393 ] [ 22:57 ] [ نگارا ] [ ]
 
 
نگارا جان مشکل عمده خانم های ایروونی کشته شدن اعتماد به نفسشون توسط خودشون و اجتماع اطرافشونه.چکار کنیم با هر حرفی داغون نشیم شما خودتون تجربتون رو در اختیار ما بذارید
من کل نت رو زیرو رو کردم. اگر میشه لطفا لطفا لطفا اگه امکان داره ی پست درمورد اعتماد به نفس بذار
 
 
 
یاسمن عزیز و دوستان دیگه
 
این اولین بار نیست که دوستانی از من درباره افزایش اعتماد به نفس و زیبایی درون، در کنار زیبایی ظاهری سوال می کنند. هر بار با خودم می گم و برای دوستان هم تکرار می کنم که این موضوع خارج از حیطه کاری این وبلاگه، ولی فکرش هی توی ذهنم وول می زنه که حالا که این همه دوستان به من لطف دارند و از من در این زمینه سوال می کنند، عقیده خودم رو بنویسم. بنابراین پستی که می بینید در ارتباط با زیبایی ظاهر نیست. امروز براتون می خوام بگم چه طور حال درونی خودتون رو بهتر کنید و اعتماد به نفستون رو افزایش بدید.
 
 
 اول تاکید می کنم که من پزشک، روانپزشک و روانشناس نیستم. تحصیلات و مطالعاتم هم در زمینه علوم اجتماعی نیست. من فقط یک نگارا هستم. آنچه خواهید خوند، فقط نظر و دیدگاه شخصی من درباره افزایش اعتماد به نفس برای خانمها است.
 
 
 
1. اشتغال
 
دوستان خوب و متاهل یا مجرد، چه دوست داشته باشیم، چه نه، بخش بزرگی از اعتماد به نفس آدمها رو استقلال مالی شون تشکیل می ده. چه مجرد باشیم و با خانواده زندگی کنیم، چه متاهل باشیم، وقتی به قول معروف دستمون توی جیب خودمون می ره، خیلی حالمون بهتره. بنابراین اگر دنبال افزایش اعتماد به نفستون هستید، دنبال کار بگردید.
 
بهترین حالت به نظر من بودن در اجتماع و کارکردن در خارج از خونه است، چون داشتن دنیای شخصی و خارج از دنیای خانواده و چهاردیواری خانه، افقهای ذهنی ما رو باز می کنه و حالمون رو خوب می کنه.  کسانی که به هر دلیلی نمی تونن خارج از خونه کار کنن، منظورم این نیست که شما عرف خانواده یا شهرتون رو زیر پا بگذارید، اما فکر می کنم بیشتر ما خانم ها، در ساده ترین حالت یک مهارت یا هنری داریم که از طریق فروش یا آموزش اون بتونیم پول در بیاریم.
 
بنابراین به توانایی هاتون فکر کنید و کاری کنید که درآمدی هر چقدر ناچیز برای خودتون داشته باشید. حتی اگر اون درآمد رو هزینه خونه و زندگی کنید و یک ریال از اون رو برای خودتون نداشته باشید، توانایی پول ساختن خیلی خیلی در داشتن روحیه و حال خوب و اعتماد به نفس بالا موثره. خودتون رو از دنیای خواهر شوهر و جاری و طلا و جواهر و کی چی گفت، کی چی پوشید، شوهر کی چیکاره است و... بکشید بیرون! افقهای ذهنی تون رو باز کنید. برای خودتون یک دنیای شخصی داشته باشید که در اون توانایی مراقبت از خودتون رو دارید.
 
 
 
2.  کلاس زبان رفتن
 
بله، لیستی که دارم براتون می نویسم یک لیست معمولی نیست! من قویا و واقعا معتقدم که ثبت نام در کلاس زبانِ خوب، خیلی خیلی برای تقویت روحیه خانمهای افسرده و خسته از روزمرگی زندگی موثره. شاید خیلی وقته یا اصلا کلاس نرفته اید. می شه قول من رو بپذیرید که اگر یک کلاس خوب مثل موسسه علوم و فنون کیش یا سفیر گفتمان برید، زندگی تون زیر و رو می شه و خیلی انگیزه پیدا می کنید؟
 
اگر متاهل هستید و یا در سنهای بالای 35، صبحها کلاس برید. اگر دانشجو یا مجرد یا کم سن هستید عصرها کلاس برید. اینجوری با همکلاسی هاتون بیشتر جور خواهید بود. تا جایی که برنامه تون اجازه می ده، روزهای بیشتری کلاس بگیرید. ترجیحا هر روز، نشد 3 روز در هفته، نشد 2 روز و حتی اگر نشد فقط یک روز آخر هفته... ولی این کار رو برای خودتون بکنید. کلاس زبان رفتن هم حال روحی شما رو بهتر می کنه و هم یک مهارت خیلی خیلی مهم بهتون آموزش می ده که در زندگی خیلی به کارتون میاد. چه برای اشتغال، چه برای تحصیل، چه برای موفق محسوب شدن در گروه فامیل و دوستان.
 
 
 
3. گرفتن گواهینامه رانندگی
 
بله، چه ماشین دارید ،چه ندارید. چه راننده شخصی دارید، چه همسرتون همه جا شما رو می رسونه یا نه، یکی از مهمترین مهارت های یک خانم و یکی از فرقهای بزرگ بین خانمهایی با اعتماد به نفس بالا و خانمهای وابسته و افسرده، رانندگیه. رانندگی یادبگیرید دوستان! یک روز مهم و لازم می شه. یک روز بالاخره ماشین می خرید. یک روز بالاخره همسرتون قبول می کنه که ماشین رو به شما بده.
 
شاید همین مهارت برای شما زمینه اشتغال رو فراهم کرد. شاید همین مهارت شما رو از یک مخمصه بزرگ نجات داد. گواهینامه بگیرید و خیلی زیاد تمرین کنید. بگذارید دست فرمونتون خوب بشه. مردها خانمهایی که خوب رانندگی می کنند رو تحسین می کنند. زنها به حال خانمهایی که رانندگی می کنند غبطه می خورند.
 
 
 
4. مطالعه کردن
 
منظورم هر کتابی نیست. کتاب درسی رو نمی گم. کتاب روانشناسی و خودشناسی رو نمی گم. کتاب علمی رو نمی گم. این کتابها جایگاه ارزشمند خودشون رو دارند. رمانهای کم ارزش عاشقانه بی سر و ته رو نمی گم. داستانهای پر از غلطهای املایی و انشایی بعضی سایتها رو نمی گم. این کتابها ارزش وقت شما رو ندارند. 
 
وقتی می گم مطالعه، منظورم مطالعه رمانهای ادبی و با ارزش جهانی و ایرانیه. آثار نویسندگان برجسته ایرانی و خارجی رو مطالعه کنید. آثاری که برنده جوایز ادبی شده اند رو مطالعه کنید. اجازه بدین ذهنتون با هزاران شخصیت و طرح و رنگ از آدمها آشنا بشه. اجازه بدین پیچیدگی های داستان ذهن شما رو شکل بده و شما رو از مسائل روزانه و روزمرگی های سطحی و بی ارزش دور کنه.
 
 
 
5. ادامه تحصیل
 
ببینید، من نه می گم اونهایی که تحصیلات بالایی ندارند، کار بدی کرده اند، نه می گم اونهایی که سطح خیلی بالایی از تحصیلات دارند، کار خوبی کرده اند. شاید خیلی ها با من موافق نباشند، اما نظر من اینه که ادامه تحصیل از چیزهاییه که به آدم حس با ارزش بودن و عزت نفس می ده. خوب؟ اما اونقدر هم زندگی تون رو وقف تحصیل نکنید که 1. هیچ بُعد دیگه ای از زندگی رو تا 30 سالگی تجربه نکرده باشید 2. هیچ مردی رو لایق قرار گرفتن در کنارتون ندونید.
 
اگر اصلا تحصیلات دانشگاهی ندارید، توصیه می کنم این گزینه رو بررسی کنید. دانشگاه رفتن خیلی خیلی حال درونی یک زن رو بهتر می کنه. حالا برعکس اگر مدرک دانشگاهی دارید، قبل از تصمیم برای ادامه تحصیل به همه جوانبی که گفتم فکر کنید. شاید اشتغال گزینه بهتری برای شما باشه. شاید ادامه تحصیل گزینه بهتری باشه. آگاهانه تصمیم بگیرید. فقط چون دخترعموتون ارشد یا دکترا می خونه، چند سال دیگه از عمرتون رو وقف تحصیل نکنید. عمر = جوونی =  فرصت های شغلی = تجربه روابط عاشقانه و ازدواج = سن مناسب برای بچه دار شدن و....
 
ادامه تحصیل بدید چون عاشق رشته تون هستید یا چون به مدرک بالاتر نیاز واقعی دارید و براش کاربرد دارید. برای ادامه دادن یا ندادن تحصیلتون آگاهانه و عامدانه تصمیم بگیرید و پاش وایسید.
 
 
 
6. تنهایی بیرون رفتن
 
شاید به نظر خیلی ساده بیاد اما من معتقدم یک زن موفق و دارای اعتماد به نفس بالا باید بتونه ساعاتی رو به تنهایی و در آرامش سپری کنه. باید بتونه بدون وصل بودن به شوهر یا بچه هاش، یا خواهرش، یا دوستهاش، ساعاتی رو با دل و ذهن خودش تنها باشه.
 
تنها بیرون برید. پیاده روی، خرید، حتی گردش، حتی برای خیابون گردی با ماشین. هفته ای یکی دوبار تنها به دنیا و شهرتون و مردم نگاه کنید. هوایی بخورید. برای خودتون خوراکی خوشمزه ای بخرید و بدون شنیدن نق نق هر چقدر دوست دارید پشت ویترین مغازه مورد علاقه تون بایستید.
 
وقتی با خودتون تنها باشید، می تونید افکارتون رو مرتب کنید و با حس و حال بهتری به سمت خانواده برگردید. می تونید لذتهای کوچیک یواشکی به خودتون بدید که لازم نیست در موردش به کسی توضیح بدید. تنها بودن در خانه هم مزایایی داره، اما تنها بودن در خیابون و پارک و مغازه هم خیلی خیلی حالتون رو بهتر می کنه.
 
 
 
 
دوستان عزیزی که تازه به جمع ما پیوسته اید، لطفا قبل از طرح پرسش وقت بگذارید و فهرست مطالب رو به همراه بخش پرسشهای زیر هر کدوم مطالعه کنید.
  

برچسب‌ها: افزایش اعتماد به نفس, اشتغال زنان, زیبایی درون
[ چهارشنبه 17 دی1393 ] [ 15:52 ] [ نگارا ] [ ]

 

 

سلام دوستان

اول اومدم یک نکته درباره لیمو در اینستاگرام بنویسم، بعد دلم نیومد دوستانی که فقط اینجا هستند این نکته رو از دست بدن. بنابراین  تصمیم گرفتم مفصل تر و برای همه بنویسم.

 

لیموترش، به جز برای خوردن که خیلی خواص خوبی داره و به خصوص به دلیل ویتامین ث بالا از درون برای سلامت خودمون و پوستمون موثره، کلی هم کاربردهای موضعی روی پوست داره. لیمو یک لایه بردار و روشن کننده طبیعیه. می بینم که چشمهاتون برق زد! بله می دونم (و تایید نمی کنم) که خانمهای ایرانی خیلی خیلی دنبال روشن کردن پوستشون هستند. پس خوب گوش بدین.

 

>>> اول چند تا نکته:

 

یکی اینکه افرادی که پوستشون خشکه اصلا این روشها براشون مناسب نیست چون پوست به این روش کمی هم خشک می شه. پس اگر خیلی دوست دارید، حداکثر هفته ای یک بار.

 

دیگه اینکه استفاده از لیمو مثل همون قضیه مالیدن سرکه سیب رقیق شده روی پوست، برای کنترل چربی پوست و همین طور در کشتن بعضی از باکتری های مولد جوش موثره. بنابراین این کار برای افرادی که پوستشون چربه یا زیاد جوش می زنند مفیده.

 

نکته مهم اینکه لطفا زیاده روی نکنید. برای پوستهای چرب هم حداکثر یک روز در میون از لیمو استفاده کنید.

 

 

 

برای روشن کردن پوست چند مدل می شه لیمو رو روی پوست استفاده کرد.

 

می شه آب لیمو رو گرفت و با میزان مساوی آب مخلوط کرد و اسپری کرد روی پوست ( برای صورت مناسب نیست. برای دستها و بقیه بدن مناسب تره) و یک ربع بعد شست.

 

می شه رنده پوست لیمو رو مالید روی پوست، یک ربع دراز کشید و بعد شست.

 

یا می شه آب لیمو رو با پنبه مالید به صورت.

 

حالا جالب ترینش رو بگم که می خواستم امروز در اینستاگرام بذارم:

 

 

یک لیمو رو نصف کنید، بدون آب گیری یا فشردن از طرف صافش بمالید روی پوست. بعد از فاصله 30-40 سانتی یک سشوار رو روی کمترین درجه به سمت پوستتون بگیرید. 3-4 دقیقه که موند پوست رو بشورید.

 

>>> نکته مهم درباره همه این موارد:

 

لیمو یا آبش توی چشمتون نره. روی زخم یا بریدگی نمالید که حسسسسسابی می سوزید.

 

در دوره استفاده از آب لیمو یا هر روشن کننده دیگه ای، حتما هر روز ضد آفتاب بزنید و صورت رو از آفتاب محافظت کنید.

 

و کلام آخر:

 

اگر بعد از استفاده از این روشهای پوستتون حس زیادی خشک شدن رو داشت، به پوستتون عسل بمالید و بعد از 20 دقیقه بشورید.

 


 

پی نوشت 1:

دوستانی که عضو اینستاگرام نیستند با استفاده از این لینک می تونن پیج اینستاگرام چی نپوشیم رو مثل هر صفحه دیگه ای در کامپیوتر معمولی ببینند:

http://instagram.com/chi.napooshim/

پی نوشت 2:

کلیک: برای از بین بردن تیرگی زانو و آرنج و کشاله ران چه کنم؟

کلیک: فهرست مطالب


برچسب‌ها: مراقبت از پوست, برطرف کردن تیرگی پوست, روشن کردن پوست, کاربرد لیمو
[ دوشنبه 8 دی1393 ] [ 18:11 ] [ نگارا ] [ ]

 

اولا ، مبارکه! امیدوارم بارداری بی خطر و راحتی رو سپری کنید.

 حالا بیایم توی اینکه چی بپوشیم؟

 

 

بارداری رو معمولا به سه دوره سه ماهه یا ترایمستر تقسیم می کنند.

 

سه ماه اول:

 

 

 

من بیشتر اینجوری دیده ام که خانمها به دلایل مختلف از جمله خجالتی بودن، نگرانی ریسک بالای سقط، سابقه سقط های قبلی و... دوست دارند تا پایان سه ماهه اول صبر کنند و بعد خبر بارداریشون رو عمومی کنند. یعنی در سه ماهه اول هیچ کس جز نزدیک ترین نزدیکان یا شاید حتی فقط پدر و مادر جدید از بارداری خبر ندارند.

یه گروه دیگه ای هم هستند که مشکلی با اعلام بارداری ندارند، اما چون هنوز شکمشون خیلی خیلی کوچیکه، دلیلی هم برای پوشیدن لباسهای مخصوص بارداری ندارند.

برای این دسته از خانمها، پوشوندن شکمشون و نشون ندادن بارداری، همزمان با بی دلیل چاق به نظر نیومدن و فقط راحت بودن و فشار نیومدن به شکم، می شه اولویت اول در لباس پوشیدن.

  

 

>>> چی نپوشیم؟

 

بلوز های خیلی تنگ و چسبون رنگهای روشن، شلوارهای چسبون و تنگ، ساپورت یا لگینگ، لباسهای نایلونی و استرچ، تونیک های چسبون روشن

 

>>> چی بپوشیم؟

 

 بلوزهای بالاتنه کوتاه کم چین، بلوزهای یقه شومیز، بلوزهایی با طرح های شلوغ، شلوار دمپا گشاد، تونیک های نسبتا گشاد تیره رنگ، لباسهای لایه لایه (مثلا تاپ و ژاکت سبک روش، یا تاپ و کت)، دامنهای فون، ترک و هر نوع دامن A شکل، مانتوهای مدل کتی، مانتوهایی با دامن فون و خطوط عمودی

 

نکته کنکوری:

افراد غیر باردار سیب شکل و کلا اونهایی که شکم دارند هم از این قانونها می تونن استفاده کنند. و شما هم از قانونهای مربوط به سیب ها می تونین استفاده کنین.

 

 


 

  سه ماه دوم:

 

 

 

در این دوره خیالتون از موندنی بودن بیبی جمع شده و دیگه خبر خوش رو به همه داده اید. در ضمن از نظر ذهنی و روحی با این تغییر کنار اومده اید و دیگه خجالت نمی کشید کسی بفهمه که باردارید. دیگه اینکه چون سه ماه برای اعلام خبرتون صبر کرده اید و برای گروهی از خانمها این سه ماه با ویار و حالت تهوع ناجوری گذشته و خلاصه وارد دوره خوشی بارداری شده اید، دیگه دوست دارید یه جورهایی برآمدگی اندک شکم رو بزرگ کنید. در این دوره وزنتون دیگه داره بالا می ره و کلا اولویت خانمها در سه ماهه دوم اینه که بارداریشون پیدا باشه تا هم لذتش رو ببرند و هم همه رعایتشون رو بکنند. در این دوره خانمهایی که همیشه از لاغری بالاتنه ناراحت بوده اند، دوره خوش پر شدن کاپ لباس زیرها و لباسهای زیبا رو تجربه می کنند!

 

 

 

>>> چی نپوشیم؟

 

لباس زیر های تنگ با کاپ کوچیک که سینه ها از بالا و پهلوهاش بد شکل و تیکه تیکه بزنه بیرون، یا با بند دور کوچیک که پشت تیکه تیکه از بالا و پایین بندش بزنه بیرون، یا از اون هم بدتر با بند دور گشاد که از پشت بره بالای کتف وایسه و سینه ها رو ساپورت نکنه. آستینهای گشاد و لباسهای از بالا گشاد یا چیندار از بالای سینه

 

>>> چی بپوشیم؟

 

شلوارهای مخصوص بارداری (قسمت بالا و جلوی شکمشون کش پهن داره و قابلیت تغییر سایز شکم و کمر داره) دمپا گشاد و از بالا گشاد، انواع لباسهای کیپ بدن و کشی که فرم شکمتون رو به وضوح نشون بده ولی لاغری بقیه بدن رو هم نشون بده ، پیراهن و بلوزهای چپ و راستی، لباسهای استرچ که شکم رو جا بدن اما برای بقیه هیکل بزرگ نباشن، سارافن و پیراهن های بالاتنه کوتاه و لباسهایی که زیر سینه چین می خورند، مانتوهای چپ و راستی استرچ و ریون با آستین های تنگ

 

نکته کنکوری:

از این لحظه تا پایان شیردهی که به خاطر هورمون ها سینه ها بزرگتر و سنگین تر هستند، اگر با لباس زیر مناسب و همیشگی در زمان بیداری (کاپ و بند دور سایز مناسب و بند روی شانه ضخیم و سفت)، و توجه به فشار آوردن یکسان از دو طرف به سینه مثلا وضعیت قرارگیری زمان خواب، و توجه به شیردهی یکی در میون، سینه ها رو ساپورت کردین، کردین. اگر نه، بدونید و آگاه باشید در یکی دو سالگی فرزندتون سینه هایی شل و آویخته و خالی و بعضا تا به تا خواهید داشت.

 

 


  

سه ماه سوم:

 

 

حالا دیگه وارد دوره ای شده اید که علاوه بر اضافه شدن هر چه بیشتر وزن و بالاتر اومدن برجستگی شکم، خودتون هم روز به روز خسته تر و سنگین تر و کلافه تر می شین و شکمتون کم کم دست و پاگیر شده. در این دوره اولویت اصلی راحتی، بسته به فصل خنک بودن و هواخوردن، سبک بودن لباس و از نظر زیبایی نشون دادن برجستگی شکم و ایجاد فاصله و تفاوت بین سینه و شکمه چون نمی خوایم شبیه یک کوه بزرگ به نظر بیایم. در ضمن دیگه پوشوندن و قایم کردن بارداری هم معنایی نداره بنابراین دست از پوشیدن لباسهای تیره بر می داریم.

 

 

 

 

>>> چی نپوشیم؟

 

لباسهای تنگ و نایلونی، لباسهای کمر دار یا زیپ دار و دکمه دار، لباسهای از بالا گشاد و چیندار که فرورفتگی بین سینه و شکم رو نشون نمی دن و آدم رو مثل یک کوه بزرگ نشون می دن، لباسهای با طرح ها و رنگ های خیره کننده و شلوغ، گل و طرح های شلوغ و درشت، انواع پانچو و مانتوهای خفاشی و از بالا گشاد (نمی خوایم یک دوک نخ ریسی بزرگ به نظر بیایم، می خوایم یک آدم شیک با شکم برجسته به نظر بیایم)

 

>>> چی بپوشیم؟

 

پیراهن های گشاد و بلند، دامنهای گشاد با مانتوی کوتاه، پیراهن و بلوزهای بالاتنه کوتاه که فرورفتگی بین سینه و شکم رو نشون بدن، رنگهای آرامش بخش مثل سفید، آبی کمرنگ، سبز کمرنگ، صورتی کمرنگ، طرحهای ساده و تکرنگ یا طرحهای هندسی ریز، مانتوهای خوش مدل معمولی با بالاتنه گشاد که روی شکم چین می خورند، در فصل گرم بلوزهای کوتاه با شلوار جوری که شکم بیرون بیفته هم جالب و بامزه است.

 

نکته کنکوری:

بیشتر خانمها فکر می کنند برای اینکه موقع به دنیا اومدن بچه و خستگی هایی که با خودش میاره راحت باشند، بهتره موهاشون رو کوتاه کنند. در حالیکه موی کوتاه برای اوکی به نظر اومدن کم دردسر نداره. موهای حدود شانه تا کتف با چتری راحت ترین نوع مو برای نوزاد داریه چون توی چشمتون نمیاد و دردسری هم نداره. به سادگی با یک تل یا کش پشتش جمع می شه و چه صاف باشه چه وز چه مجعد چه فر خوب به نظر میاد.

 


 

کلیک: موقع بارداری در مجالس و مهمانی ها چی بپوشم؟


برچسب‌ها: لباس بارداری
[ دوشنبه 1 دی1393 ] [ 22:58 ] [ نگارا ] [ ]

 

 

امروز می خوام براتون درباره تقویت و حفظ شفافی و براقی مو بگم.

 

خشکی و سردی هوا در فصل زمستون، استفاده از دوش آب داغ، مالیدن شدید مو با حوله بعد از حموم، شونه و برس کشیدن روی موی خیس، خیلی خیلی نزدیک نگه داشتن سشوار، زیاد سشوار کشیدن یا زیاد اتو کردن مو اون هم روی درجه های داغ، رنگ، مش، دکلره و مواد شیمیایی قوی همه عواملی هستند که به موها صدمه می زنند. یکی اینکه ساقه مو رو نازک و شکننده می کنند و دیگه اینکه براقی مو رو از بین می برند و مو رو کدر می کنند.

 

فعلا می خوایم در مورد عادتهای صحیح در نگهداری از مو صحبت کنیم. پس یک بار دیگه برید بالا و عادتهای غلط رو با دقت بخونید!

 

مو یک بافت مرده است. یعنی جز پیاز یا ریشه مو، بقیه قسمتهای مو سلولهای مرده محسوب می شن. برای همین وقتی موهامون رو قیچی می کنیم، دردمون نمیاد! رویی ترین لایه مو کیوتیکل یا همون کوتیکول هست که به صورت پولک پولک یا فلس فلس کل سطح رویی مو رو پوشونده. راز براقی مو در اینه که کیوتیکل ها رو بخوابونیم یا ببندیم! یعنی مویی که کیوتیکل های سطحش صاف خوابیده باشه روی سطحش براق تر به نظر میاد از مویی که کیوتیکل هاش تیز تیز وایساده و زده بیرون (البته در حد میکروسکوپی).

 

 

یکی از مهمترین براق و شفاف کننده های مو آب سرده. البته منظورم این نیست که توی این سرما برین دوش آب سرد بگیرین که سینه پهلو کنین ها! منظورم اینه که اولا فقط تا حدی که لازمه آب دوش رو گرم کنید و ثانیا وقتی دوشتون تموم شد به اندازه چند دقیقه آب رو سرد کنید (بدنتون رو بکشین کنار) و موهاتون رو بگیرید زیر آب سرد (فرق سرتون رو نه) و بگذارین ساقه مو جمع و منقبض بشه و کیوتیکل ها صیقلی و صاف بخوابند کنار هم.

 

یه نکته مهم اینه که بعد از این حالت آرامش و ریلکسی که به موهامون دادیم، برنداریم با حوله بیفتیم به جون موهامون و تا می تونیم بچلونیم و بمالونیمشون! نه دیگه، موها رو به آرومی توی حوله فشار بدین. همین.

 

اونهایی که موهاشون چربه می تونن آخر حموم و بعد از انجام همه کارها یک لیوان آب سرد رو که توش 2 قاشق سرکه سفید ریخته اند روی سرشون بریزند. حالت اسیدی سرکه برای خنثی کردن شوینده ها و شامپوهای خیلی قلیایی و برای از بین بردن چربی موها مفیده.

 

یک نکته مهم دیگه انتخاب شامپوئه. سعی کنید شامپو با موهاتون مهربون باشه. شامپوهای خیلی قوی رو به جز شرایط خاص استفاده نکنید. خیلی از شامپوهای زیادی ارزون، تمام رطوبت و چربی های لازم موها رو از بین می برند. اگر موهاتون چرب نیست یا اگر موخوره و وز دارید، حتما آخر کار به موهاتون نرم کننده مرغوب بزنید. در ضمن اگر کف سرتون چربه ولی موها خشک یا وز، نرم کننده بزنید اما از 10 سانت پایین تر از کف سر. برای خودتون شامپوی جدا بخرید. اگر شامپوتون با پدرتون یکیه، حتما یک نگاه عاقل اندر سفیه به تفاوتهای موهای خودتون و پدرتون بندازین!

 

 

یکی دیگه از عادتهای غلط ما اینه که خیلی خشن و خرت خرت برس رو می کشیم به موهامون و فکر می کنیم هر چی خرت خرت بلند تری بکنه، یعنی داره مراقبت بهتری از موهامون می شه!!! لطفا آروم و با محبت موها رو شونه یا برس بکشید. اگر گره خورده با حرکات آروم و کوتاه از سمت نوک مو تا کف سر رو به پایین بکشید.

 

وقتی موها رو سشوار می کشیم هم چند تا نکته رو باید رعایت کنیم. اولا در سشوار های معمولی و خودمونی، هر چی کمتر می تونیم مواد به موهامون بزنیم. ثانیا، سشوار رو خیلی نزدیک نگیریم یا روی یک نقطه ثابت نگه نداریم. سشوار رو باید تقریبا مثل بادبزن هی روی موها تکون داد. در ضمن سشوار رو از جهت سمت پوست سرتون به جهت پایین نگه دارید، نه برعکس. این کار کمک می کنه کیوتیکل ها یا همون پولک پولک ها روی سطح مو بخوابند و موها براق و شاداب بشه. در ضمن سعی کنید حرارت رو زیاد بالا نبرید و اگر سشوارتون دکمه خنک کننده یا خاموش کننده حرارت داره، آخر کار 5 دقیقه باد خنک به موهاتون بزنید که موها براق تر بشه. من خودم تصمیم گرفته ام خیلی روی این قضیه در خودم تغییرات ایجاد کنم و می خوام تا لازم نیست موهام رو براشینگ نکنم.

 

راستی! نکته کنکوری! اولا که سالم ترین راه خشک شدن مو، طبیعی و بدون سشواره، اما اگر مثل من طاقت سرما رو ندارین، اقلا یک ساعت بعد از حموم موهاتون رو توی حوله نگه دارین بعد سشوار بکشین که رطوبت تا حد ممکن گرفته شده باشه و زمان و حرارت کمتری لازم باشه. در ضمن بهتره موی داغ رو شونه و برس نزنید. یعنی بعد از خشک کردن موها پاشین برین یه ربع دیگه بیاین موها رو برس نهایی بکشین یا حتی دوباره سشوار رو برای براشینگ روشن کنید.

 

 

آخرین نکته که خیلی هم مهمه، تغذیه موئه. ببینید، این روزها به خاطر تبلیغ های زیادی که می شه همه فکر می کنند باید موها رو با شامپو و لوسیون و سرم و تونیک و غیره تغذیه کنند. این تا حدی درسته و تا حدی نادرست.

 

چیزهایی که می خوایم برای ساقه مو بیفته مثل از بین بردن وز و خشکی و شکنندگی مو و یا ریختن مو بر اثر شکستن ساقه ها، شوره، مو خوره، کنترل چربی سر و.... رو باید همین طور که همه فکر می کنند با محصولاتی مثل شامپو و سرم و ماسک و... به دست آورد.

 

اما چیزهایی که می خوایم برای ریشه مو اتفاق بیقته مثل جلوگیری از ریزش از ریشه، پرپشت کردن و تقویت موها و چیزهایی از این دست رو باید از درون و با تغذیه سالم و استفاده از مکملهای غذایی یا همون ویتامین ها و املاح به دست آورد.

 

بارها گفته ام، بازهم می گم، اگر موهاتون از ریشه می ریزه، توصیه اول پزشک ها خوردن قرص آهنه.

مصرف ویتامین A، فولیک اسید و خانواده بزرگ و مهم ویتامین های B خیلی خیلی به سلامت موها کمک می کنه. قرص زینک (روی) در حفظ سلامت پوست و مو خیلی موثره.

برای اینکه صد تا قرص نخورید، یه مولتی ویتامین خوب و مرغوب بخرید که همه اینها رو یک جا داره و هر روز بخورید. اگر مشکل یا بیماری خاصی ندارید، خوردن مولتی ویتامین بدون نسخه پزشک هیچ ضرری برای شما نداره و همه جای دنیا مولتی ویتامین ها رو بدون تجویز پزشک می فروشند. به تجربه من مولتی ویتامین های مولتی دیلی Multi Daily و مولتی کامپلیت Multi Complete از مارک نیچرمید و مولتی ویتامین ول ومن Wellwoman، سه تا از بهترین تامین کننده های نیازهای شما هستند که می تونید بر اساس قیمت بینشون انتخاب کنید. اگر باردار هستید یا احتمال بارداری تون هست، با مشورت پزشک از مولتی ویتامین های پرینِیتال Prenatal استفاده کنید.

 

مصرف پروتئین (گوشت، مرغ، ماهی، تخم مرغ، لبنیات) خیلی خیلی برای سلامت مو مهمه.  لطفا به تغذیه تون توجه کنید. بدنتون به پروتئین نیاز داره. مو کلا از پروتئین ساخته شده. مواد غذایی دیگه که در سلامتی مو موثر هستند:

اسفناج، کلم بروکلی، قارچ، جگر، موز، عدس، لوبیا، لوبیا سبز، آب گوجه فرنگی و غلات سبوس دار مثل برنج و گندم

 

تجربه نگارا:

 در انتخاب نان توجه کنید که هر چی تیره تر و خشن تر باشه با اینکه خیلی خوش خوراک نیست، سالم تره. نان های سبوس دار مثلا تست سبوس مارک سه نان، نان روگن، انواع نان جو و گندم کامل برای سلامتی مو و همین طور حفظ سلامت دستگاه گوارش و کنترل اشتها موثر هستند. در ضمن علاوه بر برنج معمولی، سعی کنید برنج قهوه ای رو هم برای حفظ سلامت در برنامه غذایی تون بگنجونید. البته بگم، برنج قهوه ای رو نمی شه مثل برنج معمولی با خورش و غیره خورد. باید جدا درست کنید و مقدار کمی مثل یه جور دور چین کنار غذاهای گوشتی و غیره بگذارید. توجه کنید که برنج قهوه ای تقریبا یک و نیم برابر بیشتر از برنج سفید آب و زمان برای پختن لازم داره و اصولا کمی شفته می شه!

 


برچسب‌ها: مراقبت از مو, موی براق, موی شفاف, تغذیه و مو, ویتامین ها و مو
[ چهارشنبه 19 آذر1393 ] [ 13:16 ] [ نگارا ] [ ]

 

Chi.Napooshim

 


 

خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب

[ دوشنبه 17 آذر1393 ] [ 2:8 ] [ نگارا ] [ ]

 

سلام به همه دوستان

ممنونم که در عرض سه روز اخیر من رو در جریان پیشنهاد ها و انتقادهاتون گذاشتید. مطالب رو برای مرور خودتون باز گذاشته ام اما این پست به زودی جمع می شه.

 

اگر بخوام نظرات شما دوستان رو یک جمع بندی کلی بکنم، این حوزه ها وجود داشت:

 

1. نظراتی درباره توسعه و گسترش یا بهینه سازی خدمات وبلاگ که چشم، سعی می کنم تا جایی که می تونم در آینده براتون برنامه خوبی داشته باشم.

 

2. درخواست مشخص شدن زمان خاصی برای گذاشتن پست جدید و یا باز بودن بخش نظرات در ساعت و روز معین. در این زمینه من توضیح و دلیل فعلی خودم رو می گم، اما حتما روی عملی کردن پیشنهاد شما هم فکر خواهم کرد.

 

بارها توضیح داده ام تعداد خوانندگان الان اون قدری زیاد شده، که در عرض 3-4 ساعت بعد از گذاشتن پست جدید، حدود 100 تا سوال جمع می شه. من الان مدتیه اول بخش سوالها رو می بندم، این 100 تا سوال رو جواب می دم، بعد اگر بازهم وقت داشتم چند ساعت دیگه هم بازش می کنم، بعد دوباره 40-50 تا دیگه جمع می شه، می بندم، پاسخ می دم و دیگه می رم برای آمادگی نوشتن پست بعد. این مساله برای من نظم و آرامش به همراه آورده.

قبل از این چند ماه، سیستم چه جوری بود؟ یادتونه اونهایی که بودند؟

بخش نظرات همیشه باز بود، تعداد سوالات همین جور بالا و بالاتر می رفت و همیشه در حال دویدن پشت سر سوالهای شما بودم. اقلا یک هفته طول می کشید تا من سوال شما رو برسم لابه لای انبوه سوالها ببینم و پیش می اومد که موقعی نوبتتون می شد که مراسم مورد نظرتون دیگه گذشته بود.

در خودم همیشه حس بی کفایتی و عقب ماندن از جریان سوالها و کلافگی و زده شدن وجود داشت. واقعا نزدیک بودم به اینکه انگیزه کارم رو از دست بدم. در ضمن با توجه به تعداد بالای بازدید کننده الان اگر بخش پرسشها کاملا باز بمونه شک نکنید که در عرض 24 ساعت پرسشها می رن بالای 1000 تا و این برای منِ متاهلِ شاغل که روزی 20-30 تا پرسش رو در بهترین حالت می تونم پاسخ بدم، یعنی بسته شدن ابدی وبلاگ چون هر چه بدوم به تعداد سوالها نمی رسم، چه برسه به نوشتن مطلب جدید.

 

من با سیستم بستن سوالات و بی خبر و رندوم باز کردنشون چند تا هدف رو دنبال می کنم.

اول: پاداش دادن به اونهایی که زیاد و زود به زود سر می زنند و بالاخره بخش نظرات رو باز می بینند.

دوم: کنترل تعداد پرسشها و ایجاد نظم برای کار خودم.

سوم: وادار کردن و عادت دادن  آدمهایی که تنبلی می کنند و اهل مطالعه نیستند، به مطالعه مطالب قبلی در طول مدتی که نمی تونند پرسشهاشون رو بپرسند.

 

 

3. نامرتبط بودن بخش پرسشها و نظرات به مطالب و پست ها. ببینید دوستان؛  این وبلاگ اصولا به این شکل از روز اول طراحی و راه اندازی شد: من مطلب می نویسم حالا یا با یه موضوع کلی و یا در جواب پرسشهای دوستان. ذیل اون مطلب خواننده ها سوالهاشون رو درباره زیبایی می پرسند و من در فاصله بین نوشتن مطالب اونها رو پاسخ می دم. از ابتدا هم قرار نبود پرسشها مربوط به مطالب باشند. بخش پرسشها یک بخش آزاد پرسش و پاسخه که به جای اینکه یکجا نوشته بشه و حجمش فجیعا بره بالا، تقسیم می شه و چند صد تا چند صدتا میاد زیر مطالب قرار می گیره.

 

حالا لطفا به گزاره A و B توجه کنید:

 

A. من یک عالمه وقت می ذارم و مطالب رایگان می نویسم و پرسشهای خیلی شخصی شما رو پاسخ می دم.

B. توی دل من ارزش خواننده ای که وقت می ذاره و تمام اون مطالب رو می خونه، با خواننده ای که اومده فقط جواب یک پرسش گذری رو بگیره، یکی نیست. همین طور ارزش خواننده ای که هر روز میاد صفحه رو ریفرش می کنه و دنبال مطلب و پرسش و پاسخ جدیده، با اونی که دو هفته یکبار میاد دنبال جواب یک سوال، متفاوته.

بنابر گزاره های A و B  من مطالب و پرسشها رو طبق موضوع دسته بندی نمی کنم که شخص تازه وارد یا یکبار وارد شده، شخصی در خواندن و مطالعه تنبلی می کنه یا وقت نداره یا به هر دلیلی حوصله مطالعه نداره، سریع بخواد به همه جوابهاش برسه.

 

تصور کنید اینجا یک رمان یا داستان دنباله دار هفتگی منتشر شده در یک مجله است که چند روز یک بار ادامه داستان منتشر می شه. خواننده ای برای من ارزش بیشتری داره که بره آرشیو و فهرست رو باز کنه و چند هفته وقت بذاره و همه رو بخونه و یک سال و نیم همراه من زندگی کنه، بعد برسه به مطالب جدید و به روز. در یک داستان دنباله دار، تازه وارد ها نمی تونند از وسط داستان وارد شن. درسته؟

اگر مطلب مجله ای و دائره المعارفی بخواید، سایت خیلی زیاده. اگر چی نپوشیمی هستید، باید از ابتدای داستان با ما همراه شین. اینجا یک دائره المعارف زیبایی نیست که مطالب جامع و یکجا جمع بشن و بشه بهشون رجوع گذری کرد. چی نپوشیم یک تجربه مشترکه، یک نوع زندگیه که ما داریم در کنار هم می کنیم. چی نپوشیم موجودیه که سوارش می شیم و با هم از مراحل رشد و شناخت گذر می کنیم. با هم یاد می گیریم. با هم حرکت می کنیم به سمت چیزهای زیبا.

 

این بوده فلسفه من از روش مرتب سازی سوالها و پستها و به هم مربوط نبودنشون.

 

 

4. در نظر گرفتن سهمیه مساوی در افراد مختلف برای پرسیدن سوال. خوب، اولا که فعلا و با امکانات فعلی بلاگفا اصلا نمیشه این کار رو کرد، اما اگر هم می شد، من بازهم باید به گزاره های A و B اشاره کنم. قرار هم نیست اونی که روزی چند بار میاد و بالاخره بخش سوالات رو باز می بینه، عین اونی که هفته ای یکبار میاد، سهمیه داشته باشه. آقاجان اینجا اصلا خوندن زورکیه. این وبلاگ مال کسانیه که اهل مطالعه هستند. خوب؟ من بمیرم، بمونم باید یه کمی سرانه مطالعه مملکتم رو ببرم بالا در ازای این همه کار! دیگه بقیه اش واضحه که چرا این طوره.

 

 

عزیزان این توضیحات رو رُک و پوست کننده دادم که بدونید توی دل من چی می گذره، نه اینکه این رویکرد من ابدیه یا خیلی درسته و غیر قابل تغییر. من به پیشنهادات شما حتما فکر خواهم کرد و سعی می کنم بهترین تجربه رو برای شما رقم بزنم. شما هم به حرفهای من فکر کنید لطفا.

 

اگر با عطف به مواردی که گفتم نظر و پیشنهاد و انتقادی در این زمینه مونده، لطفا در بخش پرسش و پاسخ همین پست برام بنویسید و اگر نه که من به زودی این پست رو جمع خواهم کرد و می ریم روی روال معمول کارمون.

ازتون ممنونم و دوستتون دارم.

 

پی نوشت : خواهش می کنم لطفا لطفا یک کلیک اینجا بکنید: فهرست مطالب

[ جمعه 14 آذر1393 ] [ 0:26 ] [ نگارا ] [ ]

 

شاید باید این رو چند هفته زودتر می نوشتم، خوب فرصت نشد و احتیاج داشتم یک بار وقت کنم و افکارم رو در این زمینه مرتب کنم. در هر حال عزاداری شخصی که امیدوارم برای هیچ کدوم از دوستان عزیزم پیش نیاد و از عزاداری های مذهبی هم هنوز یک مقدار مونده و امیدوارم این مطالب به دردتون بخوره.

 

در یک کلام که بخوام بگم، Dress Code  یا عرف پوشش مورد قبول در مجالس عزا اصولا رسمی، بدون جلب توجه و بدون آراستگی بیش از حده. حالا توضیح می دم یعنی چی.

 

اولا، رسمی، یعنی مثلا شلوار جین و کفش ورزشی برای مجالس عزا قابل قبول نیست. تیپ لباسمون توی این مجالس باید به سمت تیپ زنانه بره. اما... نکته دوم رو چرا گفتم؟ چرا بدون جلب توجه؟ این یعنی اینکه با اینکه رسمی می پوشیم، پاشنه 12 سانتی نپوشیم و گرمب گرمب وسط مجلس راه بریم و توجه رو به خودمون جلب کنیم.

 

بدون آراستگی بیش از حد رو فکر می کنم همه می دونین چی می گم. ببینید اصولا دو نوع عرف در مجالس عزا وجود داره، مردم کلا این دو دسته اند و در این زمینه آشتی پذیر هم نیستند. یه گروهی اصولا آرایش و آراستگی رو در مجلس عزا بسیار بد و زشت می دونند و رسمشون هم اینه که حتی ابروها رو تا چهلم بر ندارند و مردها ریش بذارند و غیره. یه گروهی هم آرایش ملایم و آراستگی عمومی و پیرایش ابرو و صورت رو عیب نمی دونند. اما... چیزی که مهمه اینه که هیچ کدوم از این دو گروه، آرایش غلیظ، لاک پر رنگ، رژ پر رنگ، موی شینیون شده طبقه طبقه و... رو محترمانه نمی دونن.

 

ببینید من شخصا یه فلسفه ای دارم. براتون توضیح می دم ببینید شما با من موافق هستین یا نه. من می گم، آرایش و آراستگی معقول و خیلی ملایم در مجلس عزا اشکالی نداره، به این دلیل: اگر شما خدای نکرده دور از جونتون صاحب عزا باشید، اونقدررررر این فقدان براتون ناگوار خواهد بود که به آرایش و لباس فکر که نمی کنید هیچی، دور از جونتون آب و غذا هم برای مدتی از یادتون می ره. درسته؟ پس این از صاحبان اصلی عزا. اما اگر نسبتتون اونقدر دوره، که اولویت ذهنی تون میاد روی آراستگی و لباس، بنابراین واقعیت اینه که شما خیلی عزادار و داغدار نیستید و بیشتر برای ادای احترام به خانواده داغدار اونجا می رین. خانواده ای که عزیزش رو از دست داده. بنابراین مرتب باشید، اما حتما و حتما خودتون رو جای اونها بگذارید. اگر زبونم لال عزیز شما از دست رفته بود، آیا اگر دختر خاله تون با سایه چشم آبی می اومد توی مجلس، جدا از همه رسوم، دلتون نمی شکست؟؟؟

 

پس لطفا جوری بپوشید و جوری آرایش کنید که ساده در عین حال مرتب باشه. نمی گم زشت و شلخته باشید، خیر. اما ملایم آرایش کنید. این مطلب در مورد مجالس عزاداری مذهبی هم هست. فکر کنید فامیل یا دوست نزدیکتون صاحب عزا است. مرتب و آراسته اما بدون جلب توجه حضور پیدا کنید.

 

خوب دوستان، اول درباره مجالس عزایی بگم که مختلط یا در محلهای عمومیه و خلاصه باید توش با حجاب حضور پیدا کرد. در این مجالس اگر چادری هستید که چادر تر و تمیز و نویی سرتون کنید. مگر اینکه قرار باشه در بهشت زهرا حضور پیدا کنید که در این صورت، چادری سر کنید که اگر خاکی و گلی شد، دلتون نسوزه. برای دوستان دیگه، یک مانتوی مشکی ساده و نسبتا رسمی با قد مناسب و نه خیلی کوتاه (مثلا تا زانو) با یک روسری یا شال که می تونه خطوط رنگی، مثلا طلایی یا نقره ای محو داشته باشه، شلوار راسته نه خیلی تنگ و نه خیلی گشاد با یک کفش خانمانه با پاشنه یا لژ مناسب 3-5 سانتی یک گزینه خوبه. رول دئودورانت و عطر ملایم و خنکی بزنید که باعث سردرد دیگران نشه.

 

در مجالس عزایی که می شه با لباس حضور پیدا کرد، هم بلوز و شلوار گزینه خوبیه، هم دامن و هم پیراهن. خوب البته همه مشکی. یکی از گزینه هایی که من خیلی مناسب می دونم، لباسهای گیپور یا دانتله که زیرش هم آستر داره. این لباسها هم شیک و کلاسیک هستند و هم اینکه یه تیکه و یه تیغ مشکی نیستند. مثلا یک پیراهن دانتل ساده تا زانو با جواب شلواری و کفش ساده مشکی به نظرم ترکیب قشنگیه. طبیعتا بلوز و شلوار آهاردار راسته یا کمی دمپا هم کاملا مناسبه.

 

 

 

 

 

گفتم جوراب شلواری، یادم افتاد بگم یه چیز مهم در مجالس عزاداری اینه که بر*هن*گی بسیار بده و نامناسبه. یعنی یقه زیادی باز نپوشید. دامن های کوتاه رو حتما با جوراب شلوار مشکی بپوشید. آستین ها رو سه ربع یا بلند بگیرید. کلا پوست زیاد بیرون نندازید!

  

 

 

 

 

موها رو می تونید باز یا جمع کنید، اما تو رو خدا شینیون چند طبقه نکنید، زشته. براشینگ مرتب کنید یا دم اسبی های مرتب و مناسب. یک نکته جالب رو هم بگم. یه رسم شیکی هست که خانمهایی که موهای خیلی روشن دارند در مجالس عزا موهاشون رو با یه روسری یا شال توری می پوشونند. برای همین توی فیلم های خارجی زیاد می بینید که زنهای عزادار یا کلاه سرشونه یا شال و روسری. اگر موهاتون خیلی بلوند و بوره، می تونید برای احترام هر چه بیشتر به صاحب عزا موهاتون رو اینطوری با یه شال خیلی نازک حریر یا تور بپوشونید.

 

 

 

چند تا نکته رفتاری هم با اجازه بگم:

 

شاید شما دوست یا دخترخاله تون رو بعد از چند ماه در این مجلس دیده باشید، اما به خدا زشته حرف زدن با صدای بلند، پچ پچ مداوم، هرو کر و صدای بلند خنده، ابراز خوشحالی و سر و صدا، بلند حرف زدن، و به هر شکل بی توجهی و شلوغ کردن. وقتی یک انسان زندگی اش رو از دست می ده، آیا شایسته نیم ساعت سکوت شما نیست؟

 

یک نکته هم برای صاحب عزا که ایشالا هیج وقت هیچ کدوم از ما نباشیم: شاید گاهی در مجلس عزا افرادی رو ببینید که زیاد آرایش کرده اند، بد لباس پوشیده اند و متاسفانه متوجه غم و درد شما نیستند. کارشون خیلی خیلی خیلی زشته، اما شما ببخشید و بگذرید. وقتی دلتون پر از درده، آدمهای نادان اشتباهات زیادی مرتکب می شن که ممکنه عذابتون بده، بگذرید. ببخشید. فراموش کنید. بگذارید به حساب نادانی و خامی اون فرد.

 

 نکته آخر اینکه، آرزو می کنم غم و درد و از دست دادن عزیزان از همه شما دوستان دور باشه، اما همیشه سعی کنید خودتون رو یک لحظه جای صاحب عزا بگذارید و اون جوری که دلتون نمی شکست مردم در عزای عزیزان شما شرکت کنند حضور پیدا کنید. مجلس عزا سالن مد نیست. یه جاییه که یه طفلکی پدرش، برادرش، مادر، همسرش و.... رو از دست داده. جمع می شیم چون یه نفر خیلی خیلی گناه داره. مهربون و دلسوز حضور پیدا کنیم. 

 

 


برچسب‌ها: لباس مجلس عزا, لباس عزاداری, لباس مجلس ختم
[ یکشنبه 9 آذر1393 ] [ 16:57 ] [ نگارا ] [ ]

 

مدتیه یک مسیر خوب و طولانی و حوصله سر نبر پیدا کرده ام که در طول اون پیاده روی می کنم. موزیک هم توی گوشم نمی ذارم بنابراین در طولش بیشتر فکر می کنم و محیط رو گوش می دم. فکرم هم نود درصدش اینه که: این رو باید برای خواننده هام بنویسم. بنویسم پیاده روی شون اینش اونجوری باشه، اونش اینجوری باشه. نکنه فلان کار رو بکنن و خودشون رو چلاق کنند و... و...

 

وقتی از پیاده روی بر می گردم، خسته تر از اونم که بنویسم، بنابراین امروز تصمیم گرفتم به جای پیاده روی، وقتم رو بذارم و نکاتی که به ذهنم میاد در پیاده روی باید رعایت بشه رو بهتون تذکر بدم.

 

دیده اید که؟ من تقریبا در صدر جدول فعالیت های پیشنهادی ام برای همه پیاده رویه. دلایلش هم دلایل خوبیه. یکی اینکه خودم ازش خیلی خوب برای لاغری، حفظ وزن خوب، فعال و بیدار کردن بدن و بهبود سلامت کلی بدنم نتیجه گرفته ام (هم پیاده روی واقعی و هم تردمیل)، جزو ارزونترین و در دسترس ترین ورزشها است، با اندکی تغییرات در روتین معمول زندگی هم میشه مقداری پیاده روی چاشنی برنامه کرد، ورزش هوازی و کالری سوزونیه، بازم بگم؟

 

یک سری دلایل شخصی برای دوستان:

 

 

برای اون دسته از خانمهای خانه داری که احساس می کنند خیلی توی خونه حبس شده اند و دنیاشون کوچیک شده، برای اون دسته از دختران جوانی که احساس بیکاری و افسردگی می کنند و توی خونه هستند، پیاده روی راهیه که یه کمی افقتون رو بزرگ می کنه، کمی هوا می خورید، مدتی وقت رو در تنهایی با خود و افکارتون می گذرونید، کمی مردم دیگه رو می بینید و از توی مسائل و روزمرگی ها و یکنواختی ها میاین بیرون.

 

اون دسته از دوستانی که شاغل هستند و صبح اونقدر زود می رن و عصر اونقدر دیر میان که دیگه هوا تاریکه و خیلی هنر کنند به بچه ها برسند و غذایی آماده کنند و استراحت کنند، از روی خستگی و کمبود وقت غذاهای سریع پرکالری می خورند، جواب مشکلات عاطفی و تنهایی ها و... شون رو با خوردن شیرینی می دهند، یک عمره که می خوان باشگاه ثبت نام کنند اما کو وقت و پول و جون و نا و انرژی اش؟! این دوستان تنها دوای دردشون اینه که در مسیر رفت یا برگشت از محل کارشون کمی پیاده روی کنند. البته اون هم قانون و قواعدی داره و باید یه چیزهایی رو فدا کرد تا بهش رسید. یعنی شما با کفش پاشنه سه سانتی و کیف سنگین روی یک دوش و کیسه حاوی ظرف ناهار روی دوش دیگه پیاده روی کنید، رسما دارید ستون فقراتتون رو با چماق می زنید! بدون برنامه ریزی حسابی، اصلا نخواستم!

 

خوب، برگردیم به برنامه ریزی و آمادگی برای پیاده روی.

 

نه، بذار یه کمی دیگه در فواید پیاده روی روده درازی کنم. آیا شما دوستان از 5 عدد پله یا یه کوچه شیبدار که می رید بالا اول به نفس نفس و بعد به حال مرگ می افتید؟! اگر این طوره، خیلی وضع سلامتتون در خطره چون قلب شما نمی تونه استرس روحی یا جسمی رو مدیریت کنه و بلد نیست و ورزیده نیست که در موقعیت فشار و خطر و نگرانی درست و با سرعت و قدرت مناسب بتپه.

 

نتیجه چی می شه؟ هر چی سن بالاتره بره، فشار خون شما بالاتر می ره چون قلب باید زور بزنه خون غلیظ و ناسالم رو تا ته ته مویرگهای دست و پا برسونه، خوب هم که بلد نیست زور بزنه، حالا اضافه کنید یه استرس روحی یا جسمی پیش بیاد، به نظر شما قلب چیکار می کنه؟ بله، دور از جونتون همون کاری رو می کنه که نباید بکنه. آیا می دونستید بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی اولین و مهمترین قاتل زنان در جهان بیماری قلبی و عروقیه؟! حالا هی بشینین جلوی تلویزیون و مانیتور و هی فیش فیش روغن جامد بریزین تو غذاتون!!! هی بگین الهی بمیرم دختر چی چی خانوم سر 35 سالگی طفلک سکته کرد.

 

گوش بدین ببینین چی می گم. پیاده روی همون طور که گفتم از ورزشهای هوازیه و باعث می شه ضربان قلبتون بره بالا. وقتی ضربان قلبتون به صورت آرام آرام و برنامه ریزی شده بالا می ره و به تدریج پایین میاد، و روزهای متمادی این کار تکرار می شه، قلب شما کم کم یاد می گیره که چه طور بدون اینکه جونش در بره (!!) سریع و شدید بتپه. این موضوع هم به سلامت و طول عمر شما کمک می کنه، هم فشار خونتون رو تنظیم می کنه و هم از منظر چی نپوشیمی به چربی سوزی و کالری سوزی در بدن کمک می کنه و هم اینکه باعث میشه قلب بهتر به دورترین نقاط بدن مثل پوست، خون بیشتری برسونه.

 

خون برای سلولها یعنی تغذیه و سلامتی. هر چی می خورید، همه ویتامینها و املاح بیشتر به سلولهای پوست می رسند و سلولهای تغذیه شده و سرحال، بهتر خودشون رو ترمیم می کنند. جوشها، لکها و آسیب ها زودتر ترمیم می شه و پوست پاک و شفاف و براق می شه. همه اینها در ازای روزی نیم ساعت تا یک ساعت پیاده روی (صحیح و اصولی)!

 

خوب، مشتری شدید؟! (بچه های حاضر در استدیو یک صدا: بعععععععـــــــــللللـــــه!!!!)

 

حالا بریم سر برنامه ریزی و آماده سازی اصولی برای پیاده روی.

 

 

شما یا تردمیل دارید، یا ندارید و هیچ هم لازم نیست بخرید. من تجربه مفصل هر دو رو دارم و بر اساس نوع زندگی تون، شما باید برنامه ریزی کنید که پیاده روی بیرون براتون بهتره یا روی تردمیل. اگر خانه دار یا غیر شاغل هستید، توصیه من به دلایلی که بالا گفتم پیاده روی بیرون از منزله. اگر بچه دارید، آیا روزی نیم ساعت بعد از اومدن همسرتون نمیشه بچه رو بسپرین دستش؟ یا صبح نیم ساعت زودتر بیدار شید و تا همسرتون نرفته پیاده روی تون رو بکنین؟ اگر واقعا هیچ راهی وجود نداره، تردمیل بگیرید چون قدم زدن دست در دست یک بچه دو ساله یا با کالسکه متاسفانه اون پیاده روی که منظور منه نیست. گرچه اون هم از هیچی بهتره. اما لطفا از کمک همسرتون در بچه داری استفاده کنید و برای سلامت و لاغری خودتون وقت بگذارید.

 

اگر شاغل هستید و وقتتون کمه باید از همون مسیر رفت یا برگشت استفاده کنید البته با رعایت شرایطی که می گم.

 

در هر حال، اگر می خواین از تردمیل استفاده کنید، بهترین روش اینه که تردمیل رو بکشید جلوی تلویزیون و برنامه یا فیلم مورد علاقه تون رو  در طولش ببینید. مثلا اگر از 7 تا 8 شب سریال مورد علاقه تون رو هر شب می بینید، خوب تردمیل رو بگذارید جلوی تی وی و به جای ولو شدن و خوردن در طول سریال، از اول تا آخر پیاده روی کنید.

 

اگر می خواین توی خیابون راه برید، اول مسیرتون رو طراحی کنید. یک مسیر ساده و کوتاه به درد نمی خوره. سعی کنید یک مسیر طولانی انتخاب کنید. مسیرتون از توی پاساژ و مرکز خرید رد نشه، چون اون ورزش به درد هیچکس نمی خوره. سعی کنید مسیری که انتخاب می کنید شمالی جنوبی نباشه که اونقدر بهتون فشار بیاد که نرید. مسیرهای شرقی غربی (البته در تهران که رو به شمال شیب داره) بهتر هستند و می تونید طولانی تر توش پیاده روی کنید. مسیرتون سربالایی فجیع یا قسمتهای سنگلاخ نداشته باشه که همه اش نیاز به حفظ تعادل باشه. این برای پیاده روی مقدماتی مناسب نیست. برای پیشرفته تر ها خوبه.

 

بچه بغلتون نباشه، بچه توی کالسکه هل ندین، سبد خرید هل ندین، چند کیلو میوه حمل نکنید، کیف و کلاسور نباشه دستتون... همه اینها بیشتر از منفعت، ضرر دارند چون حسابی به کمرتون فشار میارند.

 

برای پیاده روی یا باید اصلا کیف دستتون نباشه، یا یه کیف سبک یک طرفه مدل پستچی، یا کوله پشتی که همه چیزتون رو بگذارید توش و وزن رو قشنگ تقسیم کنه در پششتون و کمرتون رو له نکنه. بنابراین مثلا اگر در مسیر کار پیاده روی می کنید، باید قر و فر رو کنار بگذارید و لوازمتون رو در کوله پشتی حمل کنید.

 

کفش! کفش! به جان خودم اگر با کفش زنانه و عروسکی و پاشنه دار و.... پیاده روی کنید مدیونید! آقا حلالتون نمی کنم این مطالبی که میاین اینجا می خونین. چون می رین می زنین کمرتون رو داغون می کنید بعد هاج و واج می مونین که ما که کمر درد تو خانواده مون ارثی نیست... چرا کمر من درد می کنه؟ حالا که کمرم درد می کنه پس ورزش نمی کنم. حالا که ورزش نمی کنم فشار خون و قند و چربی می گیرم، خیلی زود هم جان به جان آفرین تسلیم می کنم! اون هم مدیون به نگارا!!! حالا سر پل صراط چه جوری جواب نگارا رو بدم؟!

 

خلاصه گفته باشم. بازهم می گم. پیاده روی با غیر از کفش ورزشی بالشتک دار مساوی اینه که یه گونی 10 کیلویی برنج رو بندازید روی کولتون و یک ساعت پیاده روی کنید. من خودم امتحانش کرده ام. بعد از چند روز پیاده روی با کفش مناسب، وقتی یک روز کفش غلط پاتونه، تازه حس می کنید که وااااای گرپ گرپ در هر قدم انگار با چکش به کمر و دنبالچه و زانوتون می کوبن. به به چشمم روشن!!! می خوام صد سال پیاده روی نکنید این مدلی!!!

 

خوب فکر کنم دستتون اومد که شوخی تو کارم نیست در زمینه کفش. اگر محل کارتون باید حتما کفش رسمی بپوشید، یکی از چیزهایی که داخل کوله قشنگتون قرار می دین، کفش رسمی شیک پاشنه تق تقی محل کارتونه. می تونید هم اون کفش رو توی کشوی میزتون نگه دارید. دیگه نگم خلاصه.

 

برای پیاده روی روی تردمیل، لباس ورزشی یا راحت می پوشید. حتما لباس زیر قسمت بالاتنه رو از نوع ورزشی یا خیلی سفت انتخاب می کنید. حتما حتما کفش ورزشی بالشتک دار و جوراب نخی می پوشید و تشریف می برید بالا روی تردمیل جلوی تی وی. یک بطری آب نیمه خنک دم دستتون. ریموت های تلویزیون و غیره هم دم دستتون در ارتفاع بالا. یعنی یا اونها رو با یک کیف از دسته تردمیل آویزون می کنید یا تردمیل رو نزدیک لبه کتابخونه یا بوفه قرار می دید چون موقع پیاده روی روی تردمیل اگر خم شین یا پشت سر رو نگاه کنید، سرتون گیچ می ره و پرت می شید. حتی اگر لازمه تلفن رو هم میارین آویزون می کنید از دسته تردمیل. پشت و جلوی موها جمع. بچه های خیلی کوچیک رو در پارک یا روروئک یا کالسکه رو به روتون قرار می دین که یه وقت خدای نکرده به خودشون آسیبی نزنن چون شما یکهو از تردمیل بپرید پایین سرتون گیج می ره و می خورید زمین.

 

برای پیاده روی بیرون از خونه هر لباسی می پوشید در مورد لباس زیر مثل پاراگراف بالا عمل کنید. شلوار ورزشی یا جین یا اصولا هر شلواری. جوراب نخی. کفش ورزشی بالشتک دار. روی کفش دنبال کلمات air یا running shoes باشید. کوله به دوش. هیچی دستمون نیست. اگر مایلیم موزیک توی گوشمون. اگر نیاز به کیف نداریم، موبایل و پول و کلید در جیبمون. یک بطری آب ترجیحا در دست یا توی کیف.

 

خوب شروع می کنیم. زمان پیاده روی رو به سه قسمت تقسیم می کنیم جوری که قسمت دوم دو برابر قسمت اول و سوم باشه. مثلا 10 دقیقه قسمت اول، 20 دقیقه قسمت دوم و 10 دقیقه قسمت سوم. در قسمت اول چند دقیقه آرام آرام راه می ریم، مثل وقتی قدم می زنیم. به تدریج و هر 30 ثانیه یکبار کمی قدمهامون رو تند می کنیم. مثلا اگر روی تردمیل هستیم از سرعت 1.5 شروع می کنیم و کم کم سرعت رو به 4 یا 5 برای مرحله دوم می رسونیم. دقت کنید، شما اصلا قرار نیست بدوید. دویدن قانونهای خودش رو داره که اگر رعایت نکنید فقط آسیبه که به خودتون می زنید.

 

بنابراین در بخش دوم که سرعتمون بالا است، فقط با نهایت سرعتی که می تونیم راه می ریم. سریع، نه جوری که به حال غش و ضعف بیفیتم. فقط در حدی که اگر با کسی حرف بزنیم، به نفس نفس بیفتیم. همین جا یادآوری کنم بهتره تنها برای پیاده روی برین چون بودن یه شخص دیگه شما رو از تمرکز روی بدنتون و عکس العملهاش به کارهاتون باز می داره. تلفن رو هم برای مواقع ضروری یا صدمه و تصادف و بقیه زبونم لالی ها می بریم، قرار نیست به کسی زنگ بزنیم صحبت کنیم. زنگ مردم رو هم جواب نمی دیم اگر واجب نبود. پس قسمت دوم رو در بالاترین سرعتی که می تونیم جوری که اگر حرف بزنیم بریده بریده می شه، راه می ریم. قسمت سوم بر عکس قسمت اول یواش یواش و نه یکهویی سرعتمون رو کند و کند تر می کنیم تا بالاخره به حد قدم زدن برسیم. 

 

موقع حرکت سعی کنید در درجه اول دنبالچه و باسنتون رو بکشید تو (به سمت جلوی بدن). به خصوص اونهایی که گودی کمر دارند، سعی کنید با تمرکز دنبالچه و باسنتون رو بکشید داخل به سمت شکم و اینطوری راه برید که ستون فقرات آسیب نخوره. چند وقت یکبار دوباره حواستون رو بیارید به این منطقه و چکش کنید. سر بالا و چانه موازی زمین باشه و سر افتاده نباشه. دستها به ملایمت در جهت مخالف پاها عقب و جلو برن. دستتون رو مشت یا باز نکنید، حالت کاسه ای نگه دارید، انگار یه پیاله یا توپ کوچولو توی دستتونه.

 

نکته مهم در حرکت پاها: ببینید اگر پاهاتون رو شلپ و شولوپ بکوبید زمین یا پرت کنید و ول بدید توی هوا، زانو و کمرتون صدمه می خوره. حرکت پاها باید کنترل شده و عضلانی باشه. سعی کنید محل اصلی خروج حرکات پا، زیر شکمتون باشه. اگر ورزشهای کششی یا تعادلی کار کرده باشید می دونید من چی می گم. اگر نه، باید هی راه برید تا دستون بیاد. مرکز بدن رو قسمت زیر ناف به پایین در شکم در نظر بگیرید و پاهاتون رو با انقباض عضلات اون نقطه جابه جا کنید. نه عضلات بالای زانو و ران. موقع پریدن از جوب و حرکات اینچنینی، با تمرکز روی ماهیچه های ران، ران رو منقبض کنید و اجازه ندین ضربه فرود روی زانو یا کمرتون حس بشه.

 

موقع پیاده روی آسیب پذیر ترین نقاط شما زانو و کمر هستند. به وسیله انقباض، تمرکز و تقویت عضلات زیر شکم، باسن و اطراف دنبالچه و ران، و پوشیدن کفشهایی که بالشتک هوا دارند، از وارد شدن ضربه به این نقاط جلوگیری کنید. موقع فرود آمدن قدم جدید اول پاشنه روی زمین قرار بگیرد، کف پا روی زمین  از غقب به جلو بچرخه و بعد آخرین قسمت که از زمین دور می شه توپی هایی هستند که در محل رویش انگشتان پا در کف پا قرار گرفته اند. منظورم اینه که انگشتان پا در حرکت شما نقشی ندارند و هل داده نمی شن. توپی های کف پا آخرین نقطه هل دهنده زمین هستند.

 

خیلی چیز شد که بهش فکر کنید، درسته؟ اولش که دارید ده دقیقه آروم قدم می زنید روی این چیزها تمرکز کنید. بدنتون رو آموزش بدین. برای همینه که من موقع پیاده روی موزیک توی گوشم نمی ذارم. می خوام سطح آگاهی ام نسبت به بدنم بالا باشه. شما هم اول حسابی بدنتون رو زیر ذره بین بگذارید و بعد اگر خواستید موزیک رو اضافه کنید.

 

 

تبصره: آیا لازمه بازهم بگم که قدم زدن در پاساژ و پاساژ گردی و قدم زنان برگشتن از دانشگاه با دوستامون و با خانم همسایه رفتن دم سبزی فروشی، پیاده روی محسوب نمی شن و خودتون رو گول نزنید که من چرا پیاده روی می کنم اما لاغر نمی شم؟!


برچسب‌ها: اصول پیاده روی, تردمیل, کفش مناسب برای پیاده روی, کمر درد
[ شنبه 1 آذر1393 ] [ 17:3 ] [ نگارا ] [ ]

  >>> بیست و چند ساله ها

 

 

بین همه گروههای سنی، پوست شما الان در بهترین وضعیت قرار داره. پوستتون قابلیت ارتجاعی بالا داره، شفاف و براقه و افتادگی نداره. نگذارید طراوت و شادابی امروز پوستتون، باعث بشه که با مراقبت نکردن از پوستتون، در سالهای بعد دچار مشکل بشید. هر گلی می خواین به سرتون بزنین، الان باید این کار رو بکنین!

 

یکی از بزرگترین مشکلات در این دهه زندگی جوش زدنه. جوش زدن دلایل مختلفی می تونه داشته باشه. ممکنه پوستتون چرب باشه، یا ممکنه از شدت مبارزه با چربی، پوستتون رو خشک کرده باشید! پس حد تعادل رو نگه دارید. کرمهای حاوی سالیسیلیک اسید برای مبارزه با جوش خیلی موثرند.

 

در دهه 20 زندگی، حتما اقلا یک بار به متخصص پوست مراجعه کنید. شما الان کرم ضد چروک یا درمانهایی مثل میکرودرم ابریژن و غیره نیاز ندارید. تمرکزتون رو بگذارید روی مراقبت های پایه ای از پوستتون. 

 

زیادی به پوستتون آب نزنید. در مورد پاک کردن آرایش این پست رو بخونید. به جای شستن مداوم صورت، زیاد آب بنوشید! سیگار نکشید! سیگار کشیدن در این سنین اثر بدش رو روی پوستتون ده سال بعد نشون خواهد داد.

 

هر مارک و مدل مرطوب کننده ای می تونه برای شما مناسب باشه. دنبال مارکهای خاص نباشید. بهترین مرطوب کننده برای شما اونیه که خودش SPF 15 یا 20 داشته باشه. حواستون باشه ضد آفتاب یا مرطوب کننده تون هم UVA رو پوشش بده هم UVB. 

 

شبها موقع خواب هم یک مرطوب کننده سبک بزنید. اگر مرطوب کننده تون رتینوئید حاوی ویتامین A باشه (رتینول، رتین آ) خیلی مفیده. این مرطوب کننده ها چروکهای سطحی رو از بین می برند، ساخت کلاژن رو تحریک می کنند و جوش رو هم درمان می کنند. اگر هنگام درمان با خشکی یا قرمزی مواجه شدید مقدار مصرف رو کم کنید و یک شب در میان استفاده کنید. اگر مشکل حادی ندارید، به کرم دور چشم هم نیاز خاصی ندارید. اگر خواستید دور چشم بزنید، دورچشم های سبک که فقط مرطوب کننده اند، مناسب ترین هستند.

 

 

 

>>> سی و چند ساله ها

 

 

در این سن کم کم خطوط و چین های ظریفی توی صورت به چشمتون میاد. در بعضی از قسمتهای صورتتون ممکنه لک های کمرنگ قهوه ای یا قرمز ببینید. پوست صورت نازکتر و شکننده تر شده و به اندازه قبل کلاژن نداره. چون چرخه جایگزینی سلولهای کهنه با نو کند تر شده، پوستتون کدر تر به نظر میاد. این مشکل با لایه برداری به وسیله کرمهای AHA یا اسکراب یا شوینده های حاوی AHA حل می شه.

 

علاوه بر ضدآفتاب UVA, UVB مرطوب کننده شما بهتره حاوی آنتی اکسیدانهایی مثل عصاره چای سبز، انار یا ویتامین ث باشه.

 

در این سن دیگه باید حتما استفاده از کرم دور چشم رو شروع کنید. اگر دور چشمتون هاله سیاهرنگی وجود داره، سراغ کرمهای حاوی هیدروکینون و ویتامین ث برین. اگر دور چشمتون پف داره، کرمهای حاوی کاقئین برای شما مناسب هستند. اگر پلکتون افتادگی داره، روی کرم دور چشمتون دنبال کلمه Lift باشید.

 

استفاده از  رتینوئید یا رتینول در این سن دیگه واجب می شه. دنبال سرم یا کرمهای نرم و مرطوب کننده حاوی رتینول بگردید. روی کرم یا سرم دنبال کلمه anti-aging بگردید.

 

ورزش کنید. ورزشهای هوازی مثل پیاده روی تند، رقص، اروبیک و ورزشهای دویدنی ضربان قلب شما رو بالا می بره و به خون رسانی به سطح پوست کمک می کنه. این باعث می شه پوستتون بهتر بتونه خودش رو ترمیم کنه و شفاف تر بشه.

 

 

 

 >>> چهل و چند ساله ها

 

 

در این دهه اثر سالهایی که ضد آفتاب نمی زدید یا سیگار می کشیدید کم کم روی صورتتون نمایان می شه. بعضی جاهای پوستتون لک و پیس یا کک و مک دیده می شه و پوستتون مقدار زیادی از کلاژنش رو از دست داده. به خاطر شروع دوره پیش یائسگی گاهی پوستتون جوش می زنه یا قرمز می شه. بخشهایی از پوستتون افتاده یا شل شده.

 

در این سن بهتره شوینده و شیر پاک کن کرمی استفاده کنید و انواع صابونی و ژلی رو کنار بگذارید.

 

علاوه بر مرطوب کننده و ضدآفتاب اقلا دو جور کرم حاوی آنتی اکسیدان مثل چای سبز، انار، انگور، سویا یا ویتامین ث استفاده کنید. دنبال کرمهای حاوی کلاژن و پپتید باشید. برای خشکی پوست صورت از مرطوب کننده های چرب حاوی وازلین یا کره استفاده کنید.

 

از پزشک بخواهید که در صورت صلاحدید براتون رتینوئید دوز بالا تجویز کنه. این کرم ها به کمرنگ کردن لک ها و لایه برداری و تولید کلاژن کمک می کنند. اگر پوستتون خیلی حساسه، می تونید این پماد رو یک یا دو شب در میون استفاده کنید.

 

 اگر پوستتون تیره و کدر شده، کرم ویتامین ث و روشن کننده های حاوی هیدروکینون رو به برنامه تون اضافه کنید. از اسکراب هفتگی غافل نشید. آب فراوان بنوشید و ورزش کنید.

 

 

 

>>> پنجاه سال به بالا

 

 

نبینم از از رسیدگی به پوستتون غافل بشین! درسته که بخش اعظم صدماتی که به پوستتون ممکن بود بخوره، خورده، اما بازهم می تونید کاری کنید پوستتون در حد امکان شاداب تر به نظر بیاد. در این سن دیدن چروکهای جدی روی پوست طبیعیه. ممکنه خط اخم یا خنده هم روی صورتتون افتاده باشه. در این سن با تزریق بوتاکس می تونید چروکها و خطهای عمیق صورت رو بپوشونید. در ضمن در این دوره لیزر می تونه در کمرنگ کردن لک و پیس ها و تولید کلاژن موثر باشه.

 

پوست شما بر اثر یائسگی ممکنه خیلی حساس، خشک و قرمز شده باشه. اصلا به پوستتون صابون و شوینده نزنید. آرایش رو با شیر پاک کن کرمی پاک کنید.

 

برای پوستتون دنبال مارکهای گرون و خاص باشید. سرم ها روی پوست شما بهتر از کرم ها جذب می شن. مرطوب کننده قوی و ضدآفتاب روزانه یادتون نره.

 

 در این سن می تونید به جراحی های زیبایی مثل برداشتن پف پلک یا بالاکشیدن (لیفتینگ) پوست صورت جدی فکر کنید. اما یادتون باشه باید حتما حتما زیاد تحقیق کنید، از پزشک مورد نظر نمونه کار زیادی ببینید و اصلا و ابدا جای ارزون نرید. در جراحی های زیبایی قیمت ارزان بیشتر اوقات با کیفیت پایین تناسب ویژه ای داره.

بزرگترین ماموریت شما در این سن مرطوب و چرب نگه داشتن پوستتونه.

 


برچسب‌ها: مراقبت های پوستی, رسیدگی به پوست, دهه بیست, دهه سی, دهه چهل
[ شنبه 24 آبان1393 ] [ 16:13 ] [ نگارا ] [ ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

درباره وبلاگ

خوش اومدید.


چی نپوشیم؟

چی رو با چی بپوشیم؟

چی رو با چی نپوشیم؟


من راهنماییتون می کنم.



>>> از کجا شروع کنیم؟

ستون سمت راست «جدید ترین مطالب» رو به شما نشون می ده.

بعد از خوندن مطالب ستون سمت راست این صفحه، لطفا از منوی سمت چپ برای خواندن مطالب قبلی استفاده کنید.

«فهرست مطالب» یا «دسته بندی موضوعی» می تونه به شما کمک کنه که بیش از 110 مطلب که در این وبلاگ موجوده رو مطالعه کنید.


حتما بعد از خوندن هر مطلب به «بخش پرسش و پاسخ» زیر اون مطلب برین. بخش پرسش و پاسخ مجموعه بسیار مفصلی از سوال و جوابه. خوندن این 15 هزار و اندی پرسش و پاسخ رو شدیدا توصیه می کنم. هم سرگرم کننده است و هم خیلی از سوالهاتون اونجا جواب داده شده.


>>> بعد از اینکه همه مطالب و پرسشها و پاسخها رو مطالعه کردید، سوال هاتون رو می تونید در «بخش پرسش و پاسخ آخرین مطلب» برای من ثبت کنید.

قبل از پرسیدن سوال، از دکمه جستجو در بخش پایینی همین ستون استفاده کنید.

موقع ثبت سوال حتما تیک ثبت نظر خصوصی رو بردارید. من به سوالاتی که به شکل خصوصی طرح بشن پاسخ نمی دم. سوال و جواب برای استفاده همه است.

تعداد پرسش ها و نظرات بسیار زیاده. من هر سوال رو تا یک هفته بعد پاسخ می دم. لطفا بعد از طرح سوالتون صبور باشید. برای پیدا کردن جوابتون باید به بخش نظرات آخرین مطلب مراجعه کنید.

طرح پرسش جدید هر از گاهی به دلیل حجم بالای پرسشها غیر فعال می شه. اگر با این شرایط مواجه شدید، چند ساعت بعد، یا روز بعد مراجعه کنید.

چی نپوشیم در اینستاگرام Chi.Napooshim

زیبا باشید!
سرویس ویژه چی نپوشیم؟
تبلیغات در چی نپوشیم؟
جستجو در مطالب
آمار